Helaas, de zomervakantie zit er weer op, maar we hebben er van genoten.
Eerst zijn we bijna een week in Nederland geweest. Die week was zo’n beetje de warmste week van het jaar en zo konden wij ons prima neerwaarts acclimatiseren naar het niveau van 30 graden. Uiteraard was die week veel te kort om iedereen te zien, maar gelukkig konden we wel de 4e verjaardag van ons nichtje Veerle meemaken. Erg leuk om te zien hoe ook Lieke al na een paar seconden (weer) gewend is aan ons en doet alsof we er elke dag zijn. Veerle weet inmiddels heel goed wie we zijn, dus voor haar is er helemaal geen tijd nodig.
Naast gezellig bijkletsen en uit eten gaan met met Betty en Loek zijn we ook nog met Robert, Betty, Veerle en Lieke naar de dierentuin (Burgers Zoo) geweest. Vooral de onderwater-wereld en het ‘safari’ terras was erg bijzonder en heb je niet in elke dierentuin.
Verder hebben we ook nog een dagje kunnen bijkletsen met Onno, en we zijn een middagje bij Opa en Oma Klazinga op bezoek geweest - ze waren vast bek-af na zo’n stortvloed aan verhalen, maar het was wel hardstikke gezellig. Er was ook nog tijd voor een lunch bij Roel en Floor, echt als vanouds, en Annemagreet, die vanuit haar eigen ervaring weet dat een bezoek aan NL altijd te kort is, kwam zelf naar Ede toe om even bij te kletsen. Al met al was het heerlijk om weer even van Nederland en familie en vrienden te genieten.
Na de week in NL zijn we samen met Nienke, Lotte en Wieger naar Marseille gevlogen. Menno reed met de auto om alle kinderspullen, bedjes en dergelijke naar Zuid-Frankrijk te brengen. Josine had voor de zomer, om haar pensioen goed te beginnen, een huisje gehuurd in Roussillon, midden in de Provence. Jean en Mariette wonen daar al enige jaren en dit huis was daar vlakbij.
Het huis had een prachtig grote tuin met een heerlijk zwembad. Toegegeven, de water temperatuur was met 26 tot 28 graden wat ‘fris’, vooral voor Dieuwertje, maar zij is dan ook geen graadmeter voor de landelijk-geaccepteerde-lekkere-zwemwater-temperatuur.
Voor Lotte was dit de vakantie dat ze zou gaan leren zwemmen. Dat betekende dus veel oefenen en daar hielpen we natuurlijk graag aan mee. En binnen de kortste keren durfde ze te zwemmen, springen en stoeien in het water – wat een feest. Ook Wieger bleek trouwens al snel een water-ratje te zijn, en stond in zijn box naast het zwembad al te trappelen van ongeduld als hij Lotte zag zwemmen.
We hebben zo’n beetje elke avond ge-bbq-ed, waarbij met keurige regelmaat vis en vlees werden afgewisseld. Elke avond moest er weer wat bijzonders op de bbq liggen, en dat was dan ook zo’n beetje de belangrijkste opgave van de dag. Echt vakantie dus.
Onze bbq-kwaliteiten konden echter niet opwegen tegen het feestmaal bij Table de Bonheur: via Jean hadden we de tip gekregen dat er ergens, op 1000 meter hoogte, op een bijna verlaten plek, een geemigreerde Nederlander zou zijn die nog Jonnie Boer (de Librije in Zwolle, 3 Michelin sterren) zou hebben opgeleid. En hij kookt nog op bepaalde avonden, maar alleen als hij zin heeft. Je moest dan gewoon van tevoren even bellen en vragen of hij die avond kookt, en of er nog plek was aan tafel.
Nadat we gereserveerd hadden, zijn we de tocht aangegaan. Na een paar keer gedacht te hebben dat we echt verkeerd zaten en dat we nu de bewoonde wereld ver achter ons hadden gelaten, kwam er een wat slonzig uitziende man met een grote krulsnor uit een huisje. Dat bleek onze gastheer van de avond te zijn.
Hij zei dat we veel te vroeg waren, en dat we nog maar een rondje moesten lopen. Terug van het rondje “wilde-tijm-spotten” kregen we een heerlijk aperitief voorgeschoteld – iets van champagne met een vleugje smaak van groene appels...
Aangezien het ’s avonds op 1000 meter vrij koud werd, werden we uitgenodigd om in de woonkamer plaats te nemen. En het bleek ook echt de woonkamer te zijn?! In de ene hoek was de studeer/werk-plek, in de andere hoek stond een vogelkooi, en de goed doorleefde driezitsbank was aan de kant geschoven om 16 man aan de eettafel kwijt te kunnen. Toen was de kamer ook zeker vol, er kon niet veel meer bij.
Het concept was dat iedereen aanschuift aan een grote tafel, en dat ook iedereen hetzelfde menu krijgt voorgeschoteld. Samen met een Nederlands stel, een Frans stel en een Frans gezin gingen we aan tafel. We kregen 5 gangen, waarbij elke gang een waar genot van smaak was. Een heerlijke Franse versie van Thaise Tomyam soep en een eenvoudige kip met dragonsaus zoals we nog nooit kip hadden geproefd (“zo weten jullie weer hoe echte kip smaakt en niet die met water gevulde kipfilets van de supermarkt”). Het dessert was een warm abrikoosje met jonge geitenkaas en lavendelhoning, iets wat we zeker zelf nog eens gaan namaken.
Onze gastheer (Hans de Bruin) maakt geen reclame voor zijn zaak en leeft van mond-tot-mond reclame (“bouche a l’oreille” op zijn Frans vond Hans veel mooier) en hij hoeft niet te vrezen voor gebrek aan klandizie want hij zit elke avond vol. Maar ja, zo’n geweldig diner inclusief wijn voor maar 30 Euro....wat wil je?
Bij vertrek waarschuwde hij ons nog voor everzwijnen op de nachtelijke terugweg. Wij dachten dat dat zijn uitsmijter was om ons een heerlijk avondje in de wildernis te bezorgen, maar binnen 300 meter schoot er al een everzijn over de weg. Even later volgden er nog meerdere hazen en zelfs nog een ree. ...Genoeg te eten nog daar dus.
Naast al dat eten hebben we ook nog wel een beetje van de omgeving genoten. We hebben weer leuke uitstapjes gemaakt naar Ile sur la Sorgue, Chateauneuf du Pape (geweldige lunch bij kasteel Fines Roches), Avignon, Bonnieux en Lourmarin. En het wijn festival in Gordes was ook fantastisch.
Na 2 weken Provence werd het toch weer tijd om terug te gaan naar Dubai. Dat voelt inmiddels ook echt wel als ‘naar huis’ gaan. En na al dat moois in Zuid Frankrijk moeten we toegeven dat het hier op z’n eigen manier toch ook best mooi is... Kijk maar naar dit filmpje:
De temperaturen zijn inmiddels tot echte zomertemperaturen gestegen – elke dag 40-45 graden. Op slechte dagen wordt dit dan gecombineerd met een luchtvochtigheid van boven de 90%, en dan is het buiten echt niet meer te harden. We leven dus volledig binnen. In het weekend gaan we, net als iedereen, een beetje struinen in de shopping malls, ergens lunchen, een filmpje pakken in de bioscoop, en dat soort dingen.
Maandag begon bovendien de Ramadan (de eerste dag is afhankelijk van wanneer een imam in Saudi de nieuwe sikkel van de maan ziet). Dus: RAMADAN KAREEM! Ramadan betekent voor de lokalen een maand lang vasten overdag, met elke avond een feestelijke “Iftar” maaltijd met vrienden en familie. Voor expats betekent het een stille tijd, waarin restaurants overdag gesloten zijn, en er ’s avonds geen alcohol wordt geschonken. En op de weg is het oppassen geblazen, want er rijden rond de schemering veel over-vermoeide mensen met nogal haast om op tijd bij het feestmaal aan te schuiven.
Inmiddels zijn we weer volop aan het werk. Bas krijgt vanaf maandag een nieuwe AirFrance baas op kantoor, en Dieuwertje is weer hard aan de slag om het ontwerp van de haven goedgekeurd te krijgen bij de klant.
Tot slot hebben we het positieve nieuws gekregen dat we in ieder geval nog een jaar in ons huis mogen blijven wonen (dat is namelijk altijd maar afwachten hier) – een hele geruststelling!
Liefs, db
Eerst zijn we bijna een week in Nederland geweest. Die week was zo’n beetje de warmste week van het jaar en zo konden wij ons prima neerwaarts acclimatiseren naar het niveau van 30 graden. Uiteraard was die week veel te kort om iedereen te zien, maar gelukkig konden we wel de 4e verjaardag van ons nichtje Veerle meemaken. Erg leuk om te zien hoe ook Lieke al na een paar seconden (weer) gewend is aan ons en doet alsof we er elke dag zijn. Veerle weet inmiddels heel goed wie we zijn, dus voor haar is er helemaal geen tijd nodig.
Naast gezellig bijkletsen en uit eten gaan met met Betty en Loek zijn we ook nog met Robert, Betty, Veerle en Lieke naar de dierentuin (Burgers Zoo) geweest. Vooral de onderwater-wereld en het ‘safari’ terras was erg bijzonder en heb je niet in elke dierentuin.
Verder hebben we ook nog een dagje kunnen bijkletsen met Onno, en we zijn een middagje bij Opa en Oma Klazinga op bezoek geweest - ze waren vast bek-af na zo’n stortvloed aan verhalen, maar het was wel hardstikke gezellig. Er was ook nog tijd voor een lunch bij Roel en Floor, echt als vanouds, en Annemagreet, die vanuit haar eigen ervaring weet dat een bezoek aan NL altijd te kort is, kwam zelf naar Ede toe om even bij te kletsen. Al met al was het heerlijk om weer even van Nederland en familie en vrienden te genieten.
Na de week in NL zijn we samen met Nienke, Lotte en Wieger naar Marseille gevlogen. Menno reed met de auto om alle kinderspullen, bedjes en dergelijke naar Zuid-Frankrijk te brengen. Josine had voor de zomer, om haar pensioen goed te beginnen, een huisje gehuurd in Roussillon, midden in de Provence. Jean en Mariette wonen daar al enige jaren en dit huis was daar vlakbij.
Het huis had een prachtig grote tuin met een heerlijk zwembad. Toegegeven, de water temperatuur was met 26 tot 28 graden wat ‘fris’, vooral voor Dieuwertje, maar zij is dan ook geen graadmeter voor de landelijk-geaccepteerde-lekkere-zwemwater-temperatuur.
Voor Lotte was dit de vakantie dat ze zou gaan leren zwemmen. Dat betekende dus veel oefenen en daar hielpen we natuurlijk graag aan mee. En binnen de kortste keren durfde ze te zwemmen, springen en stoeien in het water – wat een feest. Ook Wieger bleek trouwens al snel een water-ratje te zijn, en stond in zijn box naast het zwembad al te trappelen van ongeduld als hij Lotte zag zwemmen.
We hebben zo’n beetje elke avond ge-bbq-ed, waarbij met keurige regelmaat vis en vlees werden afgewisseld. Elke avond moest er weer wat bijzonders op de bbq liggen, en dat was dan ook zo’n beetje de belangrijkste opgave van de dag. Echt vakantie dus.
Onze bbq-kwaliteiten konden echter niet opwegen tegen het feestmaal bij Table de Bonheur: via Jean hadden we de tip gekregen dat er ergens, op 1000 meter hoogte, op een bijna verlaten plek, een geemigreerde Nederlander zou zijn die nog Jonnie Boer (de Librije in Zwolle, 3 Michelin sterren) zou hebben opgeleid. En hij kookt nog op bepaalde avonden, maar alleen als hij zin heeft. Je moest dan gewoon van tevoren even bellen en vragen of hij die avond kookt, en of er nog plek was aan tafel.
Nadat we gereserveerd hadden, zijn we de tocht aangegaan. Na een paar keer gedacht te hebben dat we echt verkeerd zaten en dat we nu de bewoonde wereld ver achter ons hadden gelaten, kwam er een wat slonzig uitziende man met een grote krulsnor uit een huisje. Dat bleek onze gastheer van de avond te zijn.
Hij zei dat we veel te vroeg waren, en dat we nog maar een rondje moesten lopen. Terug van het rondje “wilde-tijm-spotten” kregen we een heerlijk aperitief voorgeschoteld – iets van champagne met een vleugje smaak van groene appels...
Aangezien het ’s avonds op 1000 meter vrij koud werd, werden we uitgenodigd om in de woonkamer plaats te nemen. En het bleek ook echt de woonkamer te zijn?! In de ene hoek was de studeer/werk-plek, in de andere hoek stond een vogelkooi, en de goed doorleefde driezitsbank was aan de kant geschoven om 16 man aan de eettafel kwijt te kunnen. Toen was de kamer ook zeker vol, er kon niet veel meer bij.
Het concept was dat iedereen aanschuift aan een grote tafel, en dat ook iedereen hetzelfde menu krijgt voorgeschoteld. Samen met een Nederlands stel, een Frans stel en een Frans gezin gingen we aan tafel. We kregen 5 gangen, waarbij elke gang een waar genot van smaak was. Een heerlijke Franse versie van Thaise Tomyam soep en een eenvoudige kip met dragonsaus zoals we nog nooit kip hadden geproefd (“zo weten jullie weer hoe echte kip smaakt en niet die met water gevulde kipfilets van de supermarkt”). Het dessert was een warm abrikoosje met jonge geitenkaas en lavendelhoning, iets wat we zeker zelf nog eens gaan namaken.
Onze gastheer (Hans de Bruin) maakt geen reclame voor zijn zaak en leeft van mond-tot-mond reclame (“bouche a l’oreille” op zijn Frans vond Hans veel mooier) en hij hoeft niet te vrezen voor gebrek aan klandizie want hij zit elke avond vol. Maar ja, zo’n geweldig diner inclusief wijn voor maar 30 Euro....wat wil je?
Bij vertrek waarschuwde hij ons nog voor everzwijnen op de nachtelijke terugweg. Wij dachten dat dat zijn uitsmijter was om ons een heerlijk avondje in de wildernis te bezorgen, maar binnen 300 meter schoot er al een everzijn over de weg. Even later volgden er nog meerdere hazen en zelfs nog een ree. ...Genoeg te eten nog daar dus.
Naast al dat eten hebben we ook nog wel een beetje van de omgeving genoten. We hebben weer leuke uitstapjes gemaakt naar Ile sur la Sorgue, Chateauneuf du Pape (geweldige lunch bij kasteel Fines Roches), Avignon, Bonnieux en Lourmarin. En het wijn festival in Gordes was ook fantastisch.
Na 2 weken Provence werd het toch weer tijd om terug te gaan naar Dubai. Dat voelt inmiddels ook echt wel als ‘naar huis’ gaan. En na al dat moois in Zuid Frankrijk moeten we toegeven dat het hier op z’n eigen manier toch ook best mooi is... Kijk maar naar dit filmpje:
De temperaturen zijn inmiddels tot echte zomertemperaturen gestegen – elke dag 40-45 graden. Op slechte dagen wordt dit dan gecombineerd met een luchtvochtigheid van boven de 90%, en dan is het buiten echt niet meer te harden. We leven dus volledig binnen. In het weekend gaan we, net als iedereen, een beetje struinen in de shopping malls, ergens lunchen, een filmpje pakken in de bioscoop, en dat soort dingen.
Maandag begon bovendien de Ramadan (de eerste dag is afhankelijk van wanneer een imam in Saudi de nieuwe sikkel van de maan ziet). Dus: RAMADAN KAREEM! Ramadan betekent voor de lokalen een maand lang vasten overdag, met elke avond een feestelijke “Iftar” maaltijd met vrienden en familie. Voor expats betekent het een stille tijd, waarin restaurants overdag gesloten zijn, en er ’s avonds geen alcohol wordt geschonken. En op de weg is het oppassen geblazen, want er rijden rond de schemering veel over-vermoeide mensen met nogal haast om op tijd bij het feestmaal aan te schuiven.
Inmiddels zijn we weer volop aan het werk. Bas krijgt vanaf maandag een nieuwe AirFrance baas op kantoor, en Dieuwertje is weer hard aan de slag om het ontwerp van de haven goedgekeurd te krijgen bij de klant.
Tot slot hebben we het positieve nieuws gekregen dat we in ieder geval nog een jaar in ons huis mogen blijven wonen (dat is namelijk altijd maar afwachten hier) – een hele geruststelling!
Liefs, db
