We hadden
bedacht dat het misschien wel leuk zou zijn om naar een kerstmarkt te gaan in
cultureel centrum ‘The Hutong’, toepasselijk gelegen in een hutong vlakbij de
Lama tempel. De kerstmarkt bleek meer een glühwein festijn te zijn in een
relatief klein en vol gebouw, dus met 2 kinderen en de kinderwagen was dit niet
zo’n goed idee. Nou ja, dan gaan we toch naar de Lama tempel?!
De Lama tempel
is een Tibetaans boeddhistisch complex, met verschillende zalen. De
boeddhistische goden worden steeds groter naarmate je verder op het complex
komt. Even wat historie (met dank aan internet): De Lama Tempel werd in 1694 gebouwd als
onderdeel van de stadsmuur. Hij fungeerde als woning voor keizer Kangxi,
voordat hij in 1722 de troon besteeg. Omdat Kangxi hier had geleefd, werd dit
pand, volgens Chinese traditie, een tempel. Het is inmiddels een van de
belangrijkste Tibetaanse tempels buiten Tibet.
Het is
opvallend om te zien dat er zoveel Chinezen wierook stokjes kopen en aan het
bidden zijn. Dit terwijl ze over het algemeen helemaal niet gelovig zijn. Het
zal er wel mee te maken hebben dat ze erg van symboliek houden.
Reijer vond het
er trouwens ook erg leuk, hij vond de grote boeddha's geweldig, en overal
lekker klimmen en klauteren op de muurtjes en trappen is ook altijd een feest. En
we zijn best een beetje benieuwd waar hij nou om gewenst heeft bij het bid
wiel...
We krijgen vaak
opmerkingen over dat ons leventje hier soms wel eens op een lange vakantie
lijkt. Logisch, want we vertellen bijna niks over Bas zijn werk. Vooral omdat
dat op een openbaar toegankelijke blog misschien niet altijd even handig is...
Maar op veler verzoek hier dan toch een verhaal over een paar van Bas zijn
ervaringen:
Bas is voor
zijn werk veel op reis geweest de afgelopen 2 maanden. Allereerst moest hij
natuurlijk alle steden bezoeken waar op gevlogen wordt. Allereerst om de lokale
teams te leren kennen, maar daarnaast ook om samen actieplannen op te stellen
voor de komende 3 maanden. Naast Beijing zitten de teams in Shanghai, Chengdu,
Hangzhou, Guangzhou, Wuhan, Xiamen, Hong Kong en Taipei. Het zijn vaak maar
bezoekjes van 1 dag per locatie, en de bestemmingen worden met elkaar gecombineerd
zodat er de volgende dag weer een andere miljoenenstad aangedaan wordt. Het
geeft enorm veel indrukken, maar ook een gevoel dat je de steden nooit helemaal
goed zult leren kennen. Er is simpelweg geen tijd voor.
Bas heeft zo in
korte tijd de Chinese keuken van alle provincies leren kennen en een grote
verzameling nieuwe contacten opgedaan, zoals de ambassadeurs, consul-generaals,
luchthaven autoriteiten, burgemeesters, bedrijven, reisagenten, Chinese
luchtvaartmaatschappijen, journalisten etc... En aangezien het uitwisselen van
visitekaartjes in China tot een van de belangrijkste beleefdheidsvormen hoort,
heeft hij langzamerhand genoeg kaartjes om het hele huis mee te behangen! (Niet
zo beleefd natuurlijk, dus hij levert ze keurig in bij zijn assistente.)
Daarnaast is het bij ontmoetingen met jongeren ook vaste routine bij een
introductie dat telefoonnummers worden uitgewisseld (via telefonisch scannen),
zodat je gelijk “WeChat” vrienden bent – een soort combinatie van WhatsApp en
Facebook, waar ongelofelijk veel gebruik van wordt gemaakt. Erg leuk. (Tip: je
kunt deze App in NL ook gewoon downloaden, probeer het maar eens!)
Een vergadering
met een Chinese delegatie is trouwens wel even wennen. Je zit in grote
fauteuils, op volgorde van belangrijkheid. De belangrijkste persoon zit aan het
hoofd in een fauteuil naast zijn gastheer. De bedoeling is om eerst 15 minuten
lang vriendelijkheden uit te wisselen, voordat het echte onderwerp slechts zeer
indirect wordt aangestipt. Vaak is dit wel voldoende om een en ander in
beweging te zetten. Na een goede vergadering volgt meestal een diner met Gan
Bei. Letterlijk betekent dit “leeg glas”, dus moet je steeds je glas in 1 keer
leeg drinken. Er wordt zo geproost met eindeloos veel mensen, te beginnen met
de gastheer en later met de andere tafelgasten. Hoe meer er gedronken wordt,
hoe beter de relatie is. Met rode wijn gaat dit prima, maar met Mou Tai (lokale
sterke drank, soort jenever) zijn het zware avonden. Gelukkig beginnen deze
diners vaak al om 6 uur en eindigen ze voor 9 uur. Het wordt dus nooit laat.
Aan het einde van zo’n diner wordt er altijd een cadeau uitgewisseld. Het
kiezen van welk kado gegeven wordt, wordt gelukkig door een van Bas zijn medewerkers
gedaan – en ook in goed overleg met de gastheer, want een ongelijkwaardig kado
zou zeer ongepast zijn.
Deze weken van
reizen zijn voor Bas naast erg leuk ook erg hectisch en vermoeiend geweest. Er
is gebleken dat vooruit plannen in de Chinese zaken-cultuur niet erg
gebruikelijk is. Ontmoetingen met hoogwaardigheidsbekleders laten zich moeilijk
plannen. Eerst ontvang je een mail: er is morgen een belangrijke meeting
gepland in Wuhan, ben jij dan hier?! Ehhh, nou, nee... Eerst voel je je erg
bezwaard om nee te zeggen, maar gelukkig blijkt dat dat best kan. Vervolgens
spreek je een nieuwe, realistische datum af, en probeer je te achterhalen met
wie de meeting eigenlijk is, hoe laat hij begint, en waar het is. Maar deze
laatste paar ‘details’ worden vaak pas op de dag zelf bekend. Enige
flexibiliteit en veel geduld is hier dus wel noodzakelijk.
Een leuke
bijkomstigheid bij het reizen is dat Bas vooral in alle hotels erg goed
ontvangen wordt. Bij het zien van zijn functie-titel gaan vaak alle remmen los
en wordt de hotel kamer geüpgrade, en wordt hij gestalkt door de hotel manager
of alles wel naar wens is. Ze hopen namelijk een contract voor het vliegend
personeel binnen te halen - ik zal ze maar niet vertellen dat daar een andere
afdeling over beslist?!
Een ander
fenomeen is de pers. Meestal worden er persconferenties georganiseerd, en daar
komen ze in groten getale op af. Ze zijn super vriendelijk en geven je vooraf
de vragen. Tijdens de interviews luisteren ze aandachtig en liggen er meerdere
telefoons met memo recorders op tafel. Er worden slechts een paar additionele
vragen gesteld, maar nooit om het je echt lastig te maken. In de kranten en
tijdschriften staan dan ook vaak hele positieve artikelen. Laatst was er dan
ook het jaarlijkse pers ‘thank you’ diner georganiseerd (is gebruikelijk hier),
en daar zat Bas dan in zijn eentje met 60 journalisten te tafelen. Dit zijn
toch bijzondere ervaringen.
Op 30 november was het dan zover - Sinterklaas had even tijd gemaakt in zijn drukke schema om ook in Beijing op de NL ambassade langs te komen! Maar hoe is hij nou zo snel uit Nederland hierheen gekomen? Dat moet wel een tover bakfiets zijn geweest?!
Flinne was die dag niet helemaal lekker, maar Bas en Reijer zijn natuurlijk wel even een kijkje gaan nemen. En Reijer heeft een chocolade letter gekregen, en de Sint daar keurig een handje voor gegeven! Wie had dat gedacht....?!
Half november
was het dan zo ver – we zouden onze spullen uit Nederland ontvangen! Hoewel ons
plannetje niet helemaal gelukt was om de verhuizing te plannen als Josine hier
nog was, is het verder wel een heel strak gecoördineerd staaltje werk geworden.
Op woensdag avond zijn we naar een hotel hier om de hoek verhuisd (een “leuk
hotelletje”, zoals Reijer dat noemt – maar in werkelijkheid een enorm
zaken-hotel van 40+ verdiepingen...), op donderdag ochtend hebben we Josine naar
het vliegveld gebracht, en heeft Bas zijn CEO gelijk opgevangen, en daarna snel
terug naar huis omdat de huisbaas zijn meubels zou op laten halen. (Dat was trouwens tot het laatste moment onduidelijk – zou er nou iemand komen, of niet?! Daar kan vooral Dieuwertje zich dan erg druk over maken, maar we zien hier in China dat het uiteindelijk toch steeds WEL goed gaat, ook al wil niemand dat van tevoren bevestigen. Eind goed, al goed, dus.) En vervolgens stond vrijdag onze verhuizer op de stoep, om onze 180 dozen en meubelstukken uit NL af te leveren. Slik... ging dat eigenlijk wel passen in ons appartement?! En waar zetten we die dozen met “miscellaneous garage”, nu we geen berging hebben? En wat doen we trouwens met de fietsen?? Oh jee...Gelukkig bleek dat we nog onze voeten konden neerzetten nadat alle dozen binnen stonden en de belangrijkste grote meubels in elkaar waren gezet. De dagen erna hebben we (nou ja, vooral Dieuwertje, want Bas was op reis) steeds een paar dozen per dag uitgepakt en nu zijn we in het stadium aangekomen van die laatste hardnekkige dozen die maar niet weg willen... Om de ruimte in ons appartement iets nuttiger in te delen hebben we besloten om Reijer en Flinne op 1 kamer te laten slapen, met een hoogslaper voor Reijer. En zo houden we een aparte speel- / logeer- / ayi kamer over, afhankelijk van wie er in huis is. En natuurlijk is het heel gezellig voor Reijer en Flinne!
Ook qua apparaten zijn we inmiddels helemaal aangepast aan Beijing. Na aanschaf van de air purifiers (in elke slaapkamer 1 en een grote in de woonkamer) hebben we nu ook air humidifiers (2 stuks voorlopig) gekocht. De lucht is namelijk erg droog hier in Beijing – de kinderen moeten 2x per dag ingesmeerd worden, en je krijgt zodra je de voordeur uitstapt overal een schok, te beginnen bij de lift. (Gelukkig staat Reijer er altijd op dat hij op de knopjes wil drukken, haha!) Maar met al die apparaten is het inmiddels een gezoem en gepruttel van jewelste hier in huis. En dan komt daar in de zomer ook nog de airco bij!
