De regen is gelukkig weer voorbij, het zonnetje schijnt, en temperaturen zijn weer boven de 20 graden. Wel erg jammer dat Mariette tijdens haar 1-daagse werkbezoek van vorige week net de slechtste dag van het jaar (van de afgelopen 20 jaar?!) te pakken had. Maar daarom niet minder leuk dat zij er was, en dat we ondanks alle wegversperringen toch nog samen hebben kunnen eten.
Afgelopen weekend waren Nienke en Menno hier voor een lang weekend. We hebben samen in sneltreinvaart alle “must do’s” van Dubai afgewerkt. Vrijdag ochtend vroeg kwamen ze aan op het vliegveld, en ze hebben zich die dag bewonderenswaardig kranig gehouden tijdens de door ons voorgeschotelde bliksem-bezoek-aan-alle-bezienswaardigheden-rondrit!
We zijn begonnen in Dubai Marina, en de Marina Walkway. Daarna een snel ritje over de Palm Jumeira, en toen door voor een lunch in de More - een favoriete lunch-plek voor expats. Het leuke is dat je vanaf de parkeerplaats aan de achterzijde van het gebouw een golfkarretje kan pakken en zelf naar de ingang aan de voorkant kunt rijden, want lopen dat doet men hier in Dubai niet. Het was er deze keer extra druk vanwege de marathon, volgens de krant ‘the richest marathon of the world’, die eerder die ochtend had plaatsgevonden (het wereldrecord is net niet gesneuveld, op 27 seconden na). Na de lunch zijn we naar Deira gereden, naar het oude deel van de stad. Met een abra zijn we de Creek over gestoken, om de oude wijken aan de Bur-Dubai kant van de kreek te bekijken.
Omdat het vrijdag was, was het stampvol in de souks. Vooral met grote groepen mannen, die in de reisgidsen vaak aangeduid worden met “sex-depraved labourers on their only day off”… Nou, dat hebben Nienke en Dieuwertje geweten. Geen openlijke handtastelijkheden of zo, maar juist hele onopvallende wrijfbewegingen met het een onderarm langs een heup of borst – op zich geen groot drama, maar op den duur toch behoorlijk hinderlijk. Maar gelukkig hadden wij 2 grote mannen bij ons (vooral Menno trok met zijn lengte veel bekijks), en als die maar voor ons bleven lopen, was er niets aan de hand.
Verder hebben we deze keer toch maar eens de stoute schoenen aan getrokken, en zijn we het Dubai Fort Museum in gegaan. In alle boekjes staat het aangeschreven als het beste museum van Dubai, maar elke keer als we er waren dachten we: dit is zo klein, dit kan toch nooit veel soeps zijn?! Maar we moeten onze mening herzien – het museum is flink wat groter dan we dachten, aangezien het onder de grond is gebouwd. Het geeft een goede indruk van de relatief korte geschiedenis en ontwikkeling van de stad Dubai, en verder nog wat achtergrond informatie over traditionele leefomstandigheden tot zo’n 50 jaar geleden.
’s Avonds zijn we bij Irish village een pint gaan drinken, en daarna hebben we gegeten bij een Libanees restaurantje om de hoek. En hoe?! We hadden gezegd dat we graag wat gemengde dingetjes van de kaart wilden delen, maar vooral niet te veel vanwege de late lunch… Maar die boodschap is niet helemaal aangekomen.
Het begon met ruim 10 schaaltjes cold meza (Libanese tapas) – humus, tabouleh, gevulde bladerdeegjes, allerlei salades en sausjes, allemaal aangevuld met een onuitputtelijke voorraad warme pita-broodjes. Allemaal te lekker voor woorden, dus daar doken we vol enthousiasme bovenop. Toen we ongeveer op de helft waren, en de snelheid al danig begon af te nemen, werden er nog 6 of 7 schaaltjes met hot meza aan toe gevoegd – kleine pittige worstjes, gegrilde kippenpootjes, gefrituurde kaas, enzovoort… Pfff, dat werd toch wel een beetje erg veel?! Maar ja, het was allemaal zo lekker, dat wil je toch niet laten staan? Dus we hebben flink ons best gedaan, en waren trots dat we ook hiervan toch nog de helft hadden opgekregen - toch een aardige prestatie!? Maar nee, de ober was duidelijk nog niet onder de indruk. Want toen wij allemaal voldaan zaten uit te buiken, kwam hij opeens nog aan met een hele grote schaal vol met allemaal verschillende soorten gegrild vlees. Wat een kwelling – met zo’n volle buik nog zo veel lekkers voorgeschoteld krijgen! Maar deze heerlijke vleesjes waren het zeker waard om de riem een tandje losser te zetten, en nog even door te zetten. We hebben gesmuld!
Tot onze grote verbazing bleek achteraf op de rekening dat ze wel degelijk rekening hadden gehouden met onze vraag om “niet te veel”, want volgens de rekening was wat wij hadden gekregen eigenlijk maar voor 3 personen bestemd?! Wonderbaarlijk…
Bij de rekening werd, zoals hier wel vaker het geval is, een klanttevredenheidsenquete bijgevoegd, en hieruit bleek weer eens hoe ernstig het hier gesteld is met de gedachte dat de klant koning is. Eén van de vragen op het formulier was bijvoorbeeld: “Did we ever answer “No” as a first response to one of your questions?” Stel je toch voor – ze zouden toch eens het lef hebben om nee tegen je te zeggen?! Schandalig! ...maar ook een uitdaging: hoe kun je uitlokken dat ze toch nee moeten antwoorden? Bijvoorbeeld “Krijgen we vandaag een glas champagne voor de prijs van een glaasje cola?”
Zaterdag realiseerden we ons, dat we op vrijdag eigenlijk alles wel zo’n beetje hadden gezien in de stad (?!) en voor de “full Dubai experience” is een tripje naar de woestijn toch ook wel een vereiste. Dus zijn we zaterdag de stad uit gegaan, de woestijn in. Eerst langs de “Big red”, de hoogste zandduin van Dubai, en daarna door naar de bergen van Oman, en naar de Dubai-enclave van Hatta, waar we off-road naar de Hatta Pools zijn gereden. Het landschap daar in de bergen is toch wel erg indrukwekkend, zeker met de door het water uitgeslepen gesteentes in de vallei.
Zondag zijn Nienke en Menno zelf naar de Mall of the Emirates geweest, en ze zijn geslaagd voor de eindtest: na slechts 2 dagen Dubai konden ze de taxichauffeur al vertellen waar hij heen moest. Om dat te vieren zijn we ’s middags naar de high-tea in de Burj Al Arab gegaan (was eigenlijk nog een Kerstcadeautje van Josine) – natuurlijk heeft de nu al traditionele foto shoot weer plaats gevonden, het was weer een groot feest, en het was een mooie afsluiting van hun 3 dagen in Dubai.
Liefs,
db
