Ons vertrek naar Beijing was gelijk al een eerste
kennismaking met de Chinese cultuur: na maanden van voorbereiding bleek op het
allerlaatste moment dat de Chinese visum regels opeens veranderd waren. En dus
moesten we op het laatste moment nog een paar extra uittreksels van de gemeente
aanleveren, die eerst door het Min BuZa gelegaliseerd moesten worden, en daarna
nog eens door de Chinese ambassade. Het vroeg veel flexibiliteit en geduld (ook
van onze families, die wilden weten wanneer ze nou naar Schiphol konden komen
om ons uit te zwaaien?!), maar uiteindelijk is alles nog beperkt gebleven tot
een vertraging van 6 dagen. En die dagen hebben we perfect kunnen gebruiken: op
de valreep hebben we nog het voorlopig koopcontract voor de verkoop van ons
huis kunnen tekenen!
Op donderdag 26 oktober was het dan zover. Om half 12
hoorden we dat de visum koerier toch echt onze paspoorten bij de Ambassade had
opgehaald, en deze naar Schiphol zou brengen, zodat wij ze daar om half 3
konden ophalen om onze vlucht te halen. (Hoezo, last minute?) Dus snel alle
familie geïnformeerd, en zo stond er om 3 uur toch nog een groot gezelschap op
Schiphol klaar om ons uit te zwaaien. Wat gezellig!
De vlucht was perfect, zelfs een extra stoel voor Flinne,
ideaal. Reijer heeft zich geweldig vermaakt met zijn “spreekoor” (koptelefoon)
en filmpjes, en Flinne vond vooral onze Chinese achterbuurvrouw erg lief, en
dat was gelukkig wederzijds.
Vrijdag om 9 uur werden wij aan de gate opgewacht door onze
chauffeur (hoe decadent?!) Mr. Sun, die ons hielp met de koffers en gelijk erg
zijn best deed om dikke vrienden te worden met Flinne en ‘Leijel’. Hartstikke
lief, maar ook best lastig, aangezien Mr. Sun alleen Chinees en wat Frans
spreekt...
Ons appartement was al gelijk een comfortabel plekje – Bas
had de boel al goed voorbereid vorige keer toen hij hier was: hij was zelfs al
naar de IKEA (ja, ook hier) geweest om wat basis spullen in te slaan.
Ons appartement is in Central Park (in het Central Business
District, onderdeel van het grotere Chaoyang District) – een complex van 4
cirkelvormige gebouwen, met op de begane grond een voetgangersgebied met
winkeltjes en restaurantjes, en een klein parkje. Een betrekkelijk rustige plek
in het drukke centrum van een mega stad. We zitten op de 28e verdieping
(met een beetje smokkelen, want Chinezen houden niet van de “4”, dus er is geen
4e, 14e en 24e verdieping) en hebben een
geweldig uitzicht. Aan de ene kant kijken we uit over het parkje, met
daarachter hoge torens inclusief het bijzondere CCTV gebouw van Rem Koolhaas...
...(schijnt als bijnaam “de grote broek” te hebben) en de hoogste toren van
Beijing: de China World Trade Center Tower III (330m). Aan de andere kant
kijken we naar de straat met kantoorgebouwen en nog net zicht op een hoekje van
The Place – maar daarover straks meer. Reijer en Flinne zijn dolgelukkig met de
brede vensterbanken in alle kamers – ze kunnen uren naar de straat turen.
Reijer kijkt natuurlijk vooral of er al een politie langs komt...
Vrijdag was verder een rustig dagje. Bas en Reijer hebben
boodschappen gedaan, en zijn ons aan gaan melden bij de politie. Als toeristen
naar China komen, wordt dat achter de schermen automatisch door het hotel
geregeld, maar als je zonder verblijfsvergunning op een andere plek verblijft,
moet je jezelf binnen 24 uur laten registreren. ’s Avonds hebben we alleen nog een
hapje gegeten bij een Italiaan om de hoek en zijn toen doodmoe het bed in
gerold.
Zaterdag hebben we te voet de buurt een beetje verkend en
zijn we naar het Ritan Park gewandeld. Het was gezellig druk in het park. De
Chinezen gebruiken hun parken volop: lekker op een bankje zitten en wat
kletsen, samen onder een boom muziek maken, spelletjes spelen, Tai Chi en
andere vecht-dansen oefenen, in de openlucht fitness honken oefeningen doen,
hardlopen en nog veel meer. Wij zijn naar de Playground gegaan; dat bleek een
mini pretparkje met roestige oude kinder-ritjes. Reijer vond het fantastisch en
was er niet meer weg te krijgen.
Zondag moest Bas werken. Het is in China gebruikelijk om
rondom feestdagen het weekend ervoor en/of erna wat extra dagen te werken, om
zo de vrije periode te verlengen. En aangezien iedereen vanaf dinsdag 1 oktober
(National Day) een week vrij wil hebben (de zogenaamde “golden week”), moest er
dus in het weekend even gewerkt worden. Helaas geldt dit niet voor Bas en zijn
expat collega’s, die werken deze week wel grotendeels. Dieuwertje en de
kinderen hebben zondag en maandag niet zo veel gedaan, aangezien de Air Quality
Index die dag “hazardous” waarden aangaf. We zijn dus blij was dat we het
DVD-spelertje ook nog in de koffer hadden gestopt!
De App “Air Quality Beijing”
wordt door ons trouwens dagelijks gevolgd:
de schaal varieert tussen 0 en 500, maar de actuele waarde schijnt al
eens 700 geweest te zijn. Onder de 200 voelt het redelijk ok, daarboven ga je
steeds meer merken dat er veel smog is.
Dinsdag was het National Day, dus Bas was lekker vrij. De
dag begon met regen, maar al snel klaarde het op, en konden we opeens zien wat
een verschil die Air Quality maakt op ons uitzicht!
Omdat de Chinezen deze
golden week gebruiken om zelf met de familie erop uit te trekken, wordt
afgeraden om in deze week naar toeristische attracties toe te gaan – die schijnen
afgeladen vol te zijn. Dus het Tiananmen Plein en de Chinese muur moeten nog
maar even wachten... We zijn nog eens wandelend de boel gaan verkennen. Bas
heeft laten zien waar zijn kantoor is (nog geen kwartier lopen, hartstikke
leuk, van super moderne wijken ook door leuke oude rommelige straatjes). En we
zijn even een kijkje gaan nemen in een enorme shopping mall. Deze leek precies
op Dubai – zelfs met indoor schaatsbaan – alleen dan zonder de Arabieren.
En
ook naar The Place, bij ons om de hoek. Een winkel straat bij een andere mall,
die overdekt is door een gigantisch TV scherm. Bizar – totaal nutteloos, eigenlijk
alleen maar screen-saver achtige beelden, maar wel geinig.
Al met al zijn onze eerste dagen in Beijing ons goed
bevallen. Hier nog een kleine opsomming van indrukken:
·
Bas is stiekem best een nerd: na veel ploeteren
heeft hij zelf internet en de Wifi aan de praat gekregen! Ideaal, want nu
worden er overuren gedraaid op Skype en Facetime.
·
Voor de medische keuring voor de
verblijfsvergunning hadden we ons voorbereid op een ochtend van kamertje naar
kamertje, met steeds weer nieuwe niet-Engels sprekende mensen, die steeds weer
iets anders wilden bekijken, en dan veel zouden opschrijven en stempelen, wat
weer heel veel handtekeningen zou vragen. Maar tot onze grote verbazing stonden
we na 10 minuten weer buiten?! Onze kopieën van de Nederlandse keuring werden
met een paar mooie rode stempels geaccepteerd!
·
Als echte nieuwelingen hadden we tijdens de
smog-dagen eerst gewoon nog de ramen open staan. Niet doen! Naast dat de
luchtkwaliteit er binnen natuurlijk ook niet beter op wordt, ligt ook het hele
huis onder een laag fijn zwart gruis – een zandstorm in Dubai kan er bijna niet
aan tippen! Gelukkig is Flinne een uitstekende dweilmachine: af en toe een
kloddertje kwijl, en dan lekker boenen met die knietjes...
·
Betaling van gas, water en elektra gaat hier ook
op een geheel eigen wijze: met je gas-pasje moet je naar de plaatselijke Bank
of China, om je gas-tegoed bij een automaat op te waarderen. Hetzelfde geldt
voor elektra, maar dan met een ander pasje, en bij de Bank of Beijing. En water
gaat dan weer via het kantoortje van de beheerder. Je hebt wel gewoon een eigen
meter in huis, zodat je de stand goed kunt bijhouden, en op tijd weer wat nieuw
tegoed kunt storten.
·
Het openen van een bankrekening met internet
bankieren vroeg ook weer een eindeloze stapel papierwerk, met ontelbaar veel
handtekeningen en stempels. Maar wel zo geregeld!
·
We hebben geen twijfel meer over dat we wat
Chinees zullen moeten leren. Je komt ontzettend veel mensen tegen die echt geen
Engels spreken. En hoe ontdekken we dan het verschil tussen bijvoorbeeld
wasmiddel, afwasmiddel, handzeep, groene zeep, wc reiniger, enz? Daar kunnen we
nog lastige foutjes mee maken... Bovendien is het zelfs al lastig om met
handgebaren aan te geven hoeveel appels je wilt: tot 5 gaat alles goed, maar de
Chinezen schijnen een eigen systeem te hebben om 6-10 ook met 1 hand aan te
geven?!
·
De Chinezen houden enorm van uniformen. Daarom
is het voor Reijer hier een groot feest: er zijn hier nog meer polities dan bij
Bomma in Amsterdam!
·
Na Dubai is het hier ook weer heerlijk om te
zien hoe warm en liefdevol Aziatische mensen zijn ten opzichte van kleine
kinderen. Zeker Flinne wordt behandeld als klein knuffel-popje. Maar als Reijer
zijn verlegenheid te boven komt, krijgt hij ook zo veel aandacht! Heerlijk om
te zien...
