Zaterdag 14 december - Lama tempel

We hadden bedacht dat het misschien wel leuk zou zijn om naar een kerstmarkt te gaan in cultureel centrum ‘The Hutong’, toepasselijk gelegen in een hutong vlakbij de Lama tempel. De kerstmarkt bleek meer een glühwein festijn te zijn in een relatief klein en vol gebouw, dus met 2 kinderen en de kinderwagen was dit niet zo’n goed idee. Nou ja, dan gaan we toch naar de Lama tempel?!
De Lama tempel is een Tibetaans boeddhistisch complex, met verschillende zalen. De boeddhistische goden worden steeds groter naarmate je verder op het complex komt. Even wat historie (met dank aan internet): De Lama Tempel werd in 1694 gebouwd als onderdeel van de stadsmuur. Hij fungeerde als woning voor keizer Kangxi, voordat hij in 1722 de troon besteeg. Omdat Kangxi hier had geleefd, werd dit pand, volgens Chinese traditie, een tempel. Het is inmiddels een van de belangrijkste Tibetaanse tempels buiten Tibet.  
Het is opvallend om te zien dat er zoveel Chinezen wierook stokjes kopen en aan het bidden zijn. Dit terwijl ze over het algemeen helemaal niet gelovig zijn. Het zal er wel mee te maken hebben dat ze erg van symboliek houden.
Reijer vond het er trouwens ook erg leuk, hij vond de grote boeddha's geweldig, en overal lekker klimmen en klauteren op de muurtjes en trappen is ook altijd een feest. En we zijn best een beetje benieuwd waar hij nou om gewenst heeft bij het bid wiel...

Bas zijn werk

We krijgen vaak opmerkingen over dat ons leventje hier soms wel eens op een lange vakantie lijkt. Logisch, want we vertellen bijna niks over Bas zijn werk. Vooral omdat dat op een openbaar toegankelijke blog misschien niet altijd even handig is... Maar op veler verzoek hier dan toch een verhaal over een paar van Bas zijn ervaringen:
Bas is voor zijn werk veel op reis geweest de afgelopen 2 maanden. Allereerst moest hij natuurlijk alle steden bezoeken waar op gevlogen wordt. Allereerst om de lokale teams te leren kennen, maar daarnaast ook om samen actieplannen op te stellen voor de komende 3 maanden. Naast Beijing zitten de teams in Shanghai, Chengdu, Hangzhou, Guangzhou, Wuhan, Xiamen, Hong Kong en Taipei. Het zijn vaak maar bezoekjes van 1 dag per locatie, en de bestemmingen worden met elkaar gecombineerd zodat er de volgende dag weer een andere miljoenenstad aangedaan wordt. Het geeft enorm veel indrukken, maar ook een gevoel dat je de steden nooit helemaal goed zult leren kennen. Er is simpelweg geen tijd voor.
Bas heeft zo in korte tijd de Chinese keuken van alle provincies leren kennen en een grote verzameling nieuwe contacten opgedaan, zoals de ambassadeurs, consul-generaals, luchthaven autoriteiten, burgemeesters, bedrijven, reisagenten, Chinese luchtvaartmaatschappijen, journalisten etc... En aangezien het uitwisselen van visitekaartjes in China tot een van de belangrijkste beleefdheidsvormen hoort, heeft hij langzamerhand genoeg kaartjes om het hele huis mee te behangen! (Niet zo beleefd natuurlijk, dus hij levert ze keurig in bij zijn assistente.) Daarnaast is het bij ontmoetingen met jongeren ook vaste routine bij een introductie dat telefoonnummers worden uitgewisseld (via telefonisch scannen), zodat je gelijk “WeChat” vrienden bent – een soort combinatie van WhatsApp en Facebook, waar ongelofelijk veel gebruik van wordt gemaakt. Erg leuk. (Tip: je kunt deze App in NL ook gewoon downloaden, probeer het maar eens!)
Een vergadering met een Chinese delegatie is trouwens wel even wennen. Je zit in grote fauteuils, op volgorde van belangrijkheid. De belangrijkste persoon zit aan het hoofd in een fauteuil naast zijn gastheer. De bedoeling is om eerst 15 minuten lang vriendelijkheden uit te wisselen, voordat het echte onderwerp slechts zeer indirect wordt aangestipt. Vaak is dit wel voldoende om een en ander in beweging te zetten. Na een goede vergadering volgt meestal een diner met Gan Bei. Letterlijk betekent dit “leeg glas”, dus moet je steeds je glas in 1 keer leeg drinken. Er wordt zo geproost met eindeloos veel mensen, te beginnen met de gastheer en later met de andere tafelgasten. Hoe meer er gedronken wordt, hoe beter de relatie is. Met rode wijn gaat dit prima, maar met Mou Tai (lokale sterke drank, soort jenever) zijn het zware avonden. Gelukkig beginnen deze diners vaak al om 6 uur en eindigen ze voor 9 uur. Het wordt dus nooit laat. Aan het einde van zo’n diner wordt er altijd een cadeau uitgewisseld. Het kiezen van welk kado gegeven wordt, wordt gelukkig door een van Bas zijn medewerkers gedaan – en ook in goed overleg met de gastheer, want een ongelijkwaardig kado zou zeer ongepast zijn.
Deze weken van reizen zijn voor Bas naast erg leuk ook erg hectisch en vermoeiend geweest. Er is gebleken dat vooruit plannen in de Chinese zaken-cultuur niet erg gebruikelijk is. Ontmoetingen met hoogwaardigheidsbekleders laten zich moeilijk plannen. Eerst ontvang je een mail: er is morgen een belangrijke meeting gepland in Wuhan, ben jij dan hier?! Ehhh, nou, nee... Eerst voel je je erg bezwaard om nee te zeggen, maar gelukkig blijkt dat dat best kan. Vervolgens spreek je een nieuwe, realistische datum af, en probeer je te achterhalen met wie de meeting eigenlijk is, hoe laat hij begint, en waar het is. Maar deze laatste paar ‘details’ worden vaak pas op de dag zelf bekend. Enige flexibiliteit en veel geduld is hier dus wel noodzakelijk.
Een leuke bijkomstigheid bij het reizen is dat Bas vooral in alle hotels erg goed ontvangen wordt. Bij het zien van zijn functie-titel gaan vaak alle remmen los en wordt de hotel kamer geüpgrade, en wordt hij gestalkt door de hotel manager of alles wel naar wens is. Ze hopen namelijk een contract voor het vliegend personeel binnen te halen - ik zal ze maar niet vertellen dat daar een andere afdeling over beslist?!
Een ander fenomeen is de pers. Meestal worden er persconferenties georganiseerd, en daar komen ze in groten getale op af. Ze zijn super vriendelijk en geven je vooraf de vragen. Tijdens de interviews luisteren ze aandachtig en liggen er meerdere telefoons met memo recorders op tafel. Er worden slechts een paar additionele vragen gesteld, maar nooit om het je echt lastig te maken. In de kranten en tijdschriften staan dan ook vaak hele positieve artikelen. Laatst was er dan ook het jaarlijkse pers ‘thank you’ diner georganiseerd (is gebruikelijk hier), en daar zat Bas dan in zijn eentje met 60 journalisten te tafelen. Dit zijn toch bijzondere ervaringen.

 

 

30 november - Sinterklaas in Beijing

Op 30 november was het dan zover - Sinterklaas had even tijd gemaakt in zijn drukke schema om ook in Beijing op de NL ambassade langs te komen! Maar hoe is hij nou zo snel uit Nederland hierheen gekomen? Dat moet wel een tover bakfiets zijn geweest?!
Flinne was die dag niet helemaal lekker, maar Bas en Reijer zijn natuurlijk wel even een kijkje gaan nemen. En Reijer heeft een chocolade letter gekregen, en de Sint daar keurig een handje voor gegeven! Wie had dat gedacht....?!

 

 

Medio november - onze spullen zijn er!

Half november was het dan zo ver – we zouden onze spullen uit Nederland ontvangen! Hoewel ons plannetje niet helemaal gelukt was om de verhuizing te plannen als Josine hier nog was, is het verder wel een heel strak gecoördineerd staaltje werk geworden. Op woensdag avond zijn we naar een hotel hier om de hoek verhuisd (een “leuk hotelletje”, zoals Reijer dat noemt – maar in werkelijkheid een enorm zaken-hotel van 40+ verdiepingen...), op donderdag ochtend hebben we Josine naar het vliegveld gebracht, en heeft Bas zijn CEO gelijk opgevangen, en daarna snel terug naar huis omdat de huisbaas zijn meubels zou op laten halen. (Dat was trouwens tot het laatste moment onduidelijk – zou er nou iemand komen, of niet?! Daar kan vooral Dieuwertje zich dan erg druk over maken, maar we zien hier in China dat het uiteindelijk toch steeds WEL goed gaat, ook al wil niemand dat van tevoren bevestigen. Eind goed, al goed, dus.) En vervolgens stond vrijdag onze verhuizer op de stoep, om onze 180 dozen en meubelstukken uit NL af te leveren. Slik... ging dat eigenlijk wel passen in ons appartement?! En waar zetten we die dozen met “miscellaneous garage”, nu we geen berging hebben? En wat doen we trouwens met de fietsen?? Oh jee...Gelukkig bleek dat we nog onze voeten konden neerzetten nadat alle dozen binnen stonden en de belangrijkste grote meubels in elkaar waren gezet. De dagen erna hebben we (nou ja, vooral Dieuwertje, want Bas was op reis) steeds een paar dozen per dag uitgepakt en nu zijn we in het stadium aangekomen van die laatste hardnekkige dozen die maar niet weg willen... Om de ruimte in ons appartement iets nuttiger in te delen hebben we besloten om Reijer en Flinne op 1 kamer te laten slapen, met een hoogslaper voor Reijer. En zo houden we een aparte speel- / logeer- / ayi kamer over, afhankelijk van wie er in huis is. En natuurlijk is het heel gezellig voor Reijer en Flinne!
Ook qua apparaten zijn we inmiddels helemaal aangepast aan Beijing. Na aanschaf van de air purifiers (in elke slaapkamer 1 en een grote in de woonkamer) hebben we nu ook air humidifiers (2 stuks voorlopig) gekocht. De lucht is namelijk erg droog hier in Beijing – de kinderen moeten 2x per dag ingesmeerd worden, en je krijgt zodra je de voordeur uitstapt overal een schok, te beginnen bij de lift. (Gelukkig staat Reijer er altijd op dat hij op de knopjes wil drukken, haha!) Maar met al die apparaten is het inmiddels een gezoem en gepruttel van jewelste hier in huis. En dan komt daar in de zomer ook nog de airco bij!

 

 

 

 

21 november - Reijer 4 jaar!

Hoera!! Onze lieve Reijer is 4 jaar geworden! Wat een grote vent...

Toen hij 's ochtends wakker werd, was het eerste wat hij vroeg: mama, wat hoorde ik toch toen ik in bed lag? Ik hoorde PANG PANG PANG?! ...Tja, de ballonnen hebben de overtocht niet allemaal goed overleefd, dus we hebben er heel wat moeten opblazen voordat we de kamer een beetje leuk versierd hadden, haha! Toen natuurlijk snel cadeautjes uitpakken, en daarna op zijn nieuwe step naar de bus.

Papa en mama mochten samen met Flinne naar school komen om de cakejes te brengen, zodat Reijer tijdens de 'morning snack' kon trakteren. Super leuk om te zien hoe hij daar lekker mee doet. En dat hij zich al goed op zijn gemak voelt, bleek wel toen de cakejes op waren, en Reijer zei: jullie mogen nu wel weer weg gaan, hoor, als jullie willen...!

's Middags thuis hebben we lekker taart gegeten met twee NL kindjes die ook met de schoolbus gaan. En de rest van de dag is achter de IPad doorgebracht, Skypend met alle familie in NL, om alle cadeautjes 'live' uit te pakken. Wat gezellig, en oh, was is Reijer verwend! Dank jullie wel allemaal!

 

 

 

 

 

 

Bomma in Beijing

Onze eerste bezoek van Josine is inmiddels helaas ook weer ten einde gekomen. Maar het was heerlijk om haar hier te hebben! ’s Ochtends waren een extra paar handen heel fijn, om Reijer op tijd klaar te krijgen voor de schoolbus.

Daarna lekker samen koffie drinken (de koffie moest gehaald worden bij een koffie tentje beneden, op de terugweg van Reijer naar de bus brengen, want ons koffiezetapparaat zat natuurlijk nog in de container!) En dan lekker de stad verkennen:

·        Naar Qianmen Street Hutongs, met de moderne winkelstraat en de oude hutong zijstraatjes met thee winkels, zijde winkels en een oude apotheek.

·        Samen de metro van Beijing verkennen. Perfect vervoermiddel, maar helaas zijn de stations niet erg kinderwagen-vriendelijk...

·        Samen lunchen. Die stokjes blijven lastig, haha! En let op het detail: het is hier gebruikelijk dat er een hoes over je stoelleuning wordt gehangen, nadat je je jas over de leuning hebt gehangen. Ziet er netjes uit, en ook praktisch: ze kunnen je jas niet per ongeluk vies maken!

·        Naar Silk Street – vroeger schijnt dit een complex van hutongs met veel zijde winkeltjes geweest te zijn. Tegenwoordig bestaat het helaas niet meer. Deze hutongs zijn gesloopt, en ervoor in de plaats is een 5 verdiepingen hoog complex neergezet, waar de winkeltjes nu in gehuisvest zijn. De charme is verloren gegaan, maar goedkope kleding en souvenirs kunnen er nog prima gekocht worden!

·        Alvast Reijer z’n bijna-verjaardag vieren met taart, geweldige cadeaus en daarna uit eten in een “treincoupé”...

·        Naar Solana Mall, een moderne shopping mall in Westerse bouwstijl, aan een meertje. Die hadden ze zo uit Dubai gehaald kunnen hebben?!

·        Naar de Temple of Heaven – prachtig! En zo leuk om te zien hoe de Chinesen van het omliggende park gebruik maken. Lekker gymen en tai-chi oefenen, breien, spelletjes spelen, of gewoon van de zon genieten... En opvallend: achteruit lopen is hier blijkbaar ook een veel beoefende sport?!