Libanon

Het eerste dat opvalt bij aankomst in Beirut zijn de vele militaire checkpoints en de beschadigde gebouwen van de burgeroorlog, die 15 jaar lang de stad in de greep heeft gehouden. De burgeroorlog is in begin jaren negentig afgelopen maar sindsdien is het nog steeds onrustig, met name op politiek niveau maar ook met soms kleine uitbraken van geweld. De militante Hezbollah groep is ook actief, met name in het zuiden van Libanon.

Opvallend is dat er toch nog wel de nodige (politieke) spanning voelbaar is tussen de verschillende religieuze groepen. Het gaat hier niet alleen om Moslims en Christenen, maar ook om vele afsplitsingen zoals de Druzen, de Maronieten etc. Al deze geloofsgroepen hebben hun oorsprong van oudsher vanuit de regio en ze willen graag uitstralen dat hun geloofsrichting nog volop leeft. De Christenen doen dit door bijvoorbeeld juist veel te feesten en te drinken (ondanks de Ramadan), de muziek harder te zetten als de moskee oproept tot gebed, de kerkklokken in ieder geval 6x te luiden op zondag (1x meer dan moskee) en grote kruizen om hun nek te dragen zodat iedereen kan zien dat ze Christen zijn. Alle groepen geven de indruk trots te zijn op hun land, misschien nog wel trotser op het geloof en soms tot op het kinderachtige af. Maar je hebt niet echt het gevoel dat ze elkaar in de haren willen vliegen, ze willen gewoon samen leven, zonder oorlog, en het gevecht speelt zich nu vooral nog af in de politiek. We hebben ons dan ook geen enkel moment onveilig gevoeld en vonden het wel apart dat je op zoveel plekken de kerken direct naast moskeen zag staan.

Een Libanese collega van Bas, die nu ook op vakantie in Libanon was, bood aan om ons een hele dag rond te leiden door zijn prachtige land. Samir haalde ons vroeg op en heeft eerst ons Jeita Grotto laten zien, een gigantische grottenstelsel met 9 km lange gangen, hallen van soms wel 100 m hoog, vol met stalagtieten en stalagmieten. Het staat genomineerd als 1 van de 7 nieuwe wereldwonderen.

Vervolgens zijn we de bergen in gegaan, waar in de winter uitgebreid geskied wordt. Veel Arabieren uit de Golf-regio kopen hier hun 2e huis en ook de Libanezen gaan graag naar de koelte in de bergen.

Na de bergen zijn we naar de oude stad Byblos gereden, de plaats waar het alphabet ontstaan is en waar 500 voor Christus al mensen woonden. In Byblos zijn we eerst voorgesteld aan de familie van Samir en daarna zijn we samen met hen naar een oud fort gegaan uit de tijd van de kruisvaarders. Het oude centrum van het plaatsje heeft veel gezellige terrassen waar je toeristen zou verwachten, maar waar je in de praktijk eigenlijk alleen maar Libanezen ziet zitten. Na het bezoek dachten we dat we direct naar Beirut zouden rijden om met Samir en zijn vrouw te gaan eten, ze hadden namelijk om 9 uur gereserveerd en het was al vrij laat. Tot onze verbazing gingen we eerst terug naar hun huis, waar oma en 2 vrienden opeens en onaangekondigd op de bank zaten te wachten. Dat vroeg om een uitgebreide borrel en betekende dat we pas na 10 uur richting Beirut vertrokken en 2 uur na onze reservering in het restaurant aankwamen. Echt op z’n Libanees. We aten in een typische Libanees restaurant, waar spontaan gedanst werd op de klanken van oude volksliedjes.

In Beirut zelf is ook van alles te zien, zoals ‘downtown’, het centrum van Beirut dat volledig in puin lag maar exact gerestaureerd is zoals het er vroeger uitzag. Het heeft vele gezellige terrasjes, maar ook daar zitten vooral Libanezen en nog maar weinig toeristen.

Verder zijn er hele leuke wijken zoals de studenten wijk Hamra (overwegend een moslim wijk), waar ons hotel lag, en Gemmayzeh (overwegend christelijke wijk), waar alle gezellige barren en kroegen zijn. Waarschijnlijk door alle recente oorlogen, leven de Libanezen volgens een ‘pluk-de-dag’ mentaliteit, ze houden van genieten en dus ook van uitgaan en van laat eten, pas om elf uur ’s avonds liepen de restaurants echt vol.

Rondom Beirut heb je hele moderne beach clubs waar de jet set kan vertoeven en wij ons ook 2 dagen vermaakt hebben. Een van die dagen zijn we samen met Olaf, ook een collega van Bas die werkt in Beirut, en zijn vrouw en 2 kinderen naar een beach club 30 km ten zuiden van Beirut geweest. ’s Avonds werden we uitgenodigd bij hen thuis, het was een super gezellige dag en zo hoor je ook veel over het dagelijkse leven in Beirut.

Een van de dingen die zij vertelden is dat Beirut pas sinds 3 jaar stoplichten heeft en dat is wel te merken! Regelmatig werden de autobestuurders er door de politie op gewezen dat ze door moesten rijden en het verkeer niet moesten ophouden, terwijl ze voor rood licht te wachten stonden?! Het was dus behoorlijk riskant om een weg over te steken.

Ook vertelden ze dat 50% van de Libaneze vrouwen voor hun 30ste aan plastich chirurgie doen, dat verklaarde dus direct de perfecte figuurtjes in de beach clubs en de mooie – overigens wel opvallend op elkaar lijkende - vrouwen in de kroegen.

De gastvrijheid die wij kregen van Samir en Olaf, werd nog eens bevestigd door de Libanese landen-manager Michel. Bas had hem pas 1 keer eerder ontmoet maar hij stond erop dat wij bij hem op bezoek kwamen in de bergen om vervolgens naar een van de beste Libanese restaurants te gaan, volgens zijn zeggen. Ook daar zeiden we geen nee tegen en zo hadden we weer een supergezellige avond, waar overigens ook Olaf en zijn vrouw bij waren.

Het was niet alleen uitgaan in Beirut, we hebben ook de vele historische overblijfselen verkend. Om warm te draaien zijn we naar het nationaal museum gegaan, het was vooral erg indrukwekkend dat het museum volledig in puin heeft gelegen tijdens de oorlog maar dat ze de meest belangrijke historische beelden hebben kunnen redden door ze aan het begin van de oorlog te omhullen met gewapend beton.

Via een reisbureau hebben we een dagexcursie gemaakt naar Baalbek, in de prachtige Bekaa vallei. De Bekaa vallei is het landschap dat in de Bijbel het land van melk en honing wordt genoemd. Nu staat de vallei vooral bekend als het bolwerk van Hezbollah maar ook vanwege de nog vrij complete tempels van de Phoeniciers en de Romeinse tijd, hier een daar later aangepast door Grieken, Ottomanen en Arabieren. De oorsprong van sommige van deze overblijfselen is van 1000 jaar voor Christus.
De tempel van Jupiter in Baalbek is een van de best bewaarde tempels in de wereld van ongeveer 2000 jaar oud. Erg spectaculair.

(nb: voor een idee van de schaal van deze ruines - op de laatste foto staat Dieuw naast een van de zuilen...) Na afloop van het bezoek aan de ruines werden we langs enkele toeristische winkeltjes geleid waar ze enthousiast T-shirts van Hezbollah probeerden te verkopen. Nee, wij hadden geen interesse.

Behalve Baalbek hebben we ook de wijngaarden van Ksara bezocht inclusief een proeverij en ’s middags zijn we doorgereden naar Anjaar, een oude stad uit het Umayyad tijdperk (7e eeuw) waar handel werd gedreven met vele winkeltjes en marktplaatsen. Hiervan was een stuk minder bewaard, maar je kreeg er wel het gevoel hoe het geweest moet zijn om over de grote weg met zuilen langs alle koopwaar te wandelen.

Al met al was Libanon een land met veel diversiteit: veel historie, moderne uitgaansgelegenheden, vele religies die enigszins proberen samen te wonen en vooral een land waar de mensen uitbundig genieten van elke dag omdat het morgen weer onrustig kan zijn.