Onze eerste dagen in Beijing

Ons vertrek naar Beijing was gelijk al een eerste kennismaking met de Chinese cultuur: na maanden van voorbereiding bleek op het allerlaatste moment dat de Chinese visum regels opeens veranderd waren. En dus moesten we op het laatste moment nog een paar extra uittreksels van de gemeente aanleveren, die eerst door het Min BuZa gelegaliseerd moesten worden, en daarna nog eens door de Chinese ambassade. Het vroeg veel flexibiliteit en geduld (ook van onze families, die wilden weten wanneer ze nou naar Schiphol konden komen om ons uit te zwaaien?!), maar uiteindelijk is alles nog beperkt gebleven tot een vertraging van 6 dagen. En die dagen hebben we perfect kunnen gebruiken: op de valreep hebben we nog het voorlopig koopcontract voor de verkoop van ons huis kunnen tekenen!
Op donderdag 26 oktober was het dan zover. Om half 12 hoorden we dat de visum koerier toch echt onze paspoorten bij de Ambassade had opgehaald, en deze naar Schiphol zou brengen, zodat wij ze daar om half 3 konden ophalen om onze vlucht te halen. (Hoezo, last minute?) Dus snel alle familie geïnformeerd, en zo stond er om 3 uur toch nog een groot gezelschap op Schiphol klaar om ons uit te zwaaien. Wat gezellig!
De vlucht was perfect, zelfs een extra stoel voor Flinne, ideaal. Reijer heeft zich geweldig vermaakt met zijn “spreekoor” (koptelefoon) en filmpjes, en Flinne vond vooral onze Chinese achterbuurvrouw erg lief, en dat was gelukkig wederzijds.
Vrijdag om 9 uur werden wij aan de gate opgewacht door onze chauffeur (hoe decadent?!) Mr. Sun, die ons hielp met de koffers en gelijk erg zijn best deed om dikke vrienden te worden met Flinne en ‘Leijel’. Hartstikke lief, maar ook best lastig, aangezien Mr. Sun alleen Chinees en wat Frans spreekt...
Ons appartement was al gelijk een comfortabel plekje – Bas had de boel al goed voorbereid vorige keer toen hij hier was: hij was zelfs al naar de IKEA (ja, ook hier) geweest om wat basis spullen in te slaan.
Ons appartement is in Central Park (in het Central Business District, onderdeel van het grotere Chaoyang District) – een complex van 4 cirkelvormige gebouwen, met op de begane grond een voetgangersgebied met winkeltjes en restaurantjes, en een klein parkje. Een betrekkelijk rustige plek in het drukke centrum van een mega stad. We zitten op de 28^e verdieping (met een beetje smokkelen, want Chinezen houden niet van de “4”, dus er is geen 4^e, 14^e en 24^e verdieping) en hebben een geweldig uitzicht. Aan de ene kant kijken we uit over het parkje, met daarachter hoge torens inclusief het bijzondere CCTV gebouw van Rem Koolhaas...

...(schijnt als bijnaam “de grote broek” te hebben) en de hoogste toren van Beijing: de China World Trade Center Tower III (330m). Aan de andere kant kijken we naar de straat met kantoorgebouwen en nog net zicht op een hoekje van The Place – maar daarover straks meer. Reijer en Flinne zijn dolgelukkig met de brede vensterbanken in alle kamers – ze kunnen uren naar de straat turen. Reijer kijkt natuurlijk vooral of er al een politie langs komt...

Vrijdag was verder een rustig dagje. Bas en Reijer hebben boodschappen gedaan, en zijn ons aan gaan melden bij de politie. Als toeristen naar China komen, wordt dat achter de schermen automatisch door het hotel geregeld, maar als je zonder verblijfsvergunning op een andere plek verblijft, moet je jezelf binnen 24 uur laten registreren. ’s Avonds hebben we alleen nog een hapje gegeten bij een Italiaan om de hoek en zijn toen doodmoe het bed in gerold.
Zaterdag hebben we te voet de buurt een beetje verkend en zijn we naar het Ritan Park gewandeld. Het was gezellig druk in het park. De Chinezen gebruiken hun parken volop: lekker op een bankje zitten en wat kletsen, samen onder een boom muziek maken, spelletjes spelen, Tai Chi en andere vecht-dansen oefenen, in de openlucht fitness honken oefeningen doen, hardlopen en nog veel meer. Wij zijn naar de Playground gegaan; dat bleek een mini pretparkje met roestige oude kinder-ritjes. Reijer vond het fantastisch en was er niet meer weg te krijgen.

Zondag moest Bas werken. Het is in China gebruikelijk om rondom feestdagen het weekend ervoor en/of erna wat extra dagen te werken, om zo de vrije periode te verlengen. En aangezien iedereen vanaf dinsdag 1 oktober (National Day) een week vrij wil hebben (de zogenaamde “golden week”), moest er dus in het weekend even gewerkt worden. Helaas geldt dit niet voor Bas en zijn expat collega’s, die werken deze week wel grotendeels. Dieuwertje en de kinderen hebben zondag en maandag niet zo veel gedaan, aangezien de Air Quality Index die dag “hazardous” waarden aangaf. We zijn dus blij was dat we het DVD-spelertje ook nog in de koffer hadden gestopt!

De App “Air Quality Beijing” wordt door ons trouwens dagelijks gevolgd:  de schaal varieert tussen 0 en 500, maar de actuele waarde schijnt al eens 700 geweest te zijn. Onder de 200 voelt het redelijk ok, daarboven ga je steeds meer merken dat er veel smog is.
Dinsdag was het National Day, dus Bas was lekker vrij. De dag begon met regen, maar al snel klaarde het op, en konden we opeens zien wat een verschil die Air Quality maakt op ons uitzicht!

Omdat de Chinezen deze golden week gebruiken om zelf met de familie erop uit te trekken, wordt afgeraden om in deze week naar toeristische attracties toe te gaan – die schijnen afgeladen vol te zijn. Dus het Tiananmen Plein en de Chinese muur moeten nog maar even wachten... We zijn nog eens wandelend de boel gaan verkennen. Bas heeft laten zien waar zijn kantoor is (nog geen kwartier lopen, hartstikke leuk, van super moderne wijken ook door leuke oude rommelige straatjes). En we zijn even een kijkje gaan nemen in een enorme shopping mall. Deze leek precies op Dubai – zelfs met indoor schaatsbaan – alleen dan zonder de Arabieren.

En ook naar The Place, bij ons om de hoek. Een winkel straat bij een andere mall, die overdekt is door een gigantisch TV scherm. Bizar – totaal nutteloos, eigenlijk alleen maar screen-saver achtige beelden, maar wel geinig.

Al met al zijn onze eerste dagen in Beijing ons goed bevallen. Hier nog een kleine opsomming van indrukken:

·        Bas is stiekem best een nerd: na veel ploeteren heeft hij zelf internet en de Wifi aan de praat gekregen! Ideaal, want nu worden er overuren gedraaid op Skype en Facetime.

·        Voor de medische keuring voor de verblijfsvergunning hadden we ons voorbereid op een ochtend van kamertje naar kamertje, met steeds weer nieuwe niet-Engels sprekende mensen, die steeds weer iets anders wilden bekijken, en dan veel zouden opschrijven en stempelen, wat weer heel veel handtekeningen zou vragen. Maar tot onze grote verbazing stonden we na 10 minuten weer buiten?! Onze kopieën van de Nederlandse keuring werden met een paar mooie rode stempels geaccepteerd!

·        Als echte nieuwelingen hadden we tijdens de smog-dagen eerst gewoon nog de ramen open staan. Niet doen! Naast dat de luchtkwaliteit er binnen natuurlijk ook niet beter op wordt, ligt ook het hele huis onder een laag fijn zwart gruis – een zandstorm in Dubai kan er bijna niet aan tippen! Gelukkig is Flinne een uitstekende dweilmachine: af en toe een kloddertje kwijl, en dan lekker boenen met die knietjes...

·        Betaling van gas, water en elektra gaat hier ook op een geheel eigen wijze: met je gas-pasje moet je naar de plaatselijke Bank of China, om je gas-tegoed bij een automaat op te waarderen. Hetzelfde geldt voor elektra, maar dan met een ander pasje, en bij de Bank of Beijing. En water gaat dan weer via het kantoortje van de beheerder. Je hebt wel gewoon een eigen meter in huis, zodat je de stand goed kunt bijhouden, en op tijd weer wat nieuw tegoed kunt storten.

·        Het openen van een bankrekening met internet bankieren vroeg ook weer een eindeloze stapel papierwerk, met ontelbaar veel handtekeningen en stempels. Maar wel zo geregeld!

·        We hebben geen twijfel meer over dat we wat Chinees zullen moeten leren. Je komt ontzettend veel mensen tegen die echt geen Engels spreken. En hoe ontdekken we dan het verschil tussen bijvoorbeeld wasmiddel, afwasmiddel, handzeep, groene zeep, wc reiniger, enz? Daar kunnen we nog lastige foutjes mee maken... Bovendien is het zelfs al lastig om met handgebaren aan te geven hoeveel appels je wilt: tot 5 gaat alles goed, maar de Chinezen schijnen een eigen systeem te hebben om 6-10 ook met 1 hand aan te geven?!

·        De Chinezen houden enorm van uniformen. Daarom is het voor Reijer hier een groot feest: er zijn hier nog meer polities dan bij Bomma in Amsterdam!

·        Na Dubai is het hier ook weer heerlijk om te zien hoe warm en liefdevol Aziatische mensen zijn ten opzichte van kleine kinderen. Zeker Flinne wordt behandeld als klein knuffel-popje. Maar als Reijer zijn verlegenheid te boven komt, krijgt hij ook zo veel aandacht! Heerlijk om te zien...