Vakantie is voorbij

Helaas, de zomervakantie zit er weer op, maar we hebben er van genoten.

Eerst zijn we bijna een week in Nederland geweest. Die week was zo’n beetje de warmste week van het jaar en zo konden wij ons prima neerwaarts acclimatiseren naar het niveau van 30 graden. Uiteraard was die week veel te kort om iedereen te zien, maar gelukkig konden we wel de 4e verjaardag van ons nichtje Veerle meemaken. Erg leuk om te zien hoe ook Lieke al na een paar seconden (weer) gewend is aan ons en doet alsof we er elke dag zijn. Veerle weet inmiddels heel goed wie we zijn, dus voor haar is er helemaal geen tijd nodig.

Naast gezellig bijkletsen en uit eten gaan met met Betty en Loek zijn we ook nog met Robert, Betty, Veerle en Lieke naar de dierentuin (Burgers Zoo) geweest. Vooral de onderwater-wereld en het ‘safari’ terras was erg bijzonder en heb je niet in elke dierentuin.

Verder hebben we ook nog een dagje kunnen bijkletsen met Onno, en we zijn een middagje bij Opa en Oma Klazinga op bezoek geweest - ze waren vast bek-af na zo’n stortvloed aan verhalen, maar het was wel hardstikke gezellig. Er was ook nog tijd voor een lunch bij Roel en Floor, echt als vanouds, en Annemagreet, die vanuit haar eigen ervaring weet dat een bezoek aan NL altijd te kort is, kwam zelf naar Ede toe om even bij te kletsen. Al met al was het heerlijk om weer even van Nederland en familie en vrienden te genieten.

Na de week in NL zijn we samen met Nienke, Lotte en Wieger naar Marseille gevlogen. Menno reed met de auto om alle kinderspullen, bedjes en dergelijke naar Zuid-Frankrijk te brengen. Josine had voor de zomer, om haar pensioen goed te beginnen, een huisje gehuurd in Roussillon, midden in de Provence. Jean en Mariette wonen daar al enige jaren en dit huis was daar vlakbij.

Het huis had een prachtig grote tuin met een heerlijk zwembad. Toegegeven, de water temperatuur was met 26 tot 28 graden wat ‘fris’, vooral voor Dieuwertje, maar zij is dan ook geen graadmeter voor de landelijk-geaccepteerde-lekkere-zwemwater-temperatuur.

Voor Lotte was dit de vakantie dat ze zou gaan leren zwemmen. Dat betekende dus veel oefenen en daar hielpen we natuurlijk graag aan mee. En binnen de kortste keren durfde ze te zwemmen, springen en stoeien in het water – wat een feest. Ook Wieger bleek trouwens al snel een water-ratje te zijn, en stond in zijn box naast het zwembad al te trappelen van ongeduld als hij Lotte zag zwemmen.

We hebben zo’n beetje elke avond ge-bbq-ed, waarbij met keurige regelmaat vis en vlees werden afgewisseld. Elke avond moest er weer wat bijzonders op de bbq liggen, en dat was dan ook zo’n beetje de belangrijkste opgave van de dag. Echt vakantie dus.

Onze bbq-kwaliteiten konden echter niet opwegen tegen het feestmaal bij Table de Bonheur: via Jean hadden we de tip gekregen dat er ergens, op 1000 meter hoogte, op een bijna verlaten plek, een geemigreerde Nederlander zou zijn die nog Jonnie Boer (de Librije in Zwolle, 3 Michelin sterren) zou hebben opgeleid. En hij kookt nog op bepaalde avonden, maar alleen als hij zin heeft. Je moest dan gewoon van tevoren even bellen en vragen of hij die avond kookt, en of er nog plek was aan tafel.

Nadat we gereserveerd hadden, zijn we de tocht aangegaan. Na een paar keer gedacht te hebben dat we echt verkeerd zaten en dat we nu de bewoonde wereld ver achter ons hadden gelaten, kwam er een wat slonzig uitziende man met een grote krulsnor uit een huisje. Dat bleek onze gastheer van de avond te zijn.

Hij zei dat we veel te vroeg waren, en dat we nog maar een rondje moesten lopen. Terug van het rondje “wilde-tijm-spotten” kregen we een heerlijk aperitief voorgeschoteld – iets van champagne met een vleugje smaak van groene appels...

Aangezien het ’s avonds op 1000 meter vrij koud werd, werden we uitgenodigd om in de woonkamer plaats te nemen. En het bleek ook echt de woonkamer te zijn?! In de ene hoek was de studeer/werk-plek, in de andere hoek stond een vogelkooi, en de goed doorleefde driezitsbank was aan de kant geschoven om 16 man aan de eettafel kwijt te kunnen. Toen was de kamer ook zeker vol, er kon niet veel meer bij.

Het concept was dat iedereen aanschuift aan een grote tafel, en dat ook iedereen hetzelfde menu krijgt voorgeschoteld. Samen met een Nederlands stel, een Frans stel en een Frans gezin gingen we aan tafel. We kregen 5 gangen, waarbij elke gang een waar genot van smaak was. Een heerlijke Franse versie van Thaise Tomyam soep en een eenvoudige kip met dragonsaus zoals we nog nooit kip hadden geproefd (“zo weten jullie weer hoe echte kip smaakt en niet die met water gevulde kipfilets van de supermarkt”). Het dessert was een warm abrikoosje met jonge geitenkaas en lavendelhoning, iets wat we zeker zelf nog eens gaan namaken.

Onze gastheer (Hans de Bruin) maakt geen reclame voor zijn zaak en leeft van mond-tot-mond reclame (“bouche a l’oreille” op zijn Frans vond Hans veel mooier) en hij hoeft niet te vrezen voor gebrek aan klandizie want hij zit elke avond vol. Maar ja, zo’n geweldig diner inclusief wijn voor maar 30 Euro....wat wil je?

Bij vertrek waarschuwde hij ons nog voor everzwijnen op de nachtelijke terugweg. Wij dachten dat dat zijn uitsmijter was om ons een heerlijk avondje in de wildernis te bezorgen, maar binnen 300 meter schoot er al een everzijn over de weg. Even later volgden er nog meerdere hazen en zelfs nog een ree. ...Genoeg te eten nog daar dus.

Naast al dat eten hebben we ook nog wel een beetje van de omgeving genoten. We hebben weer leuke uitstapjes gemaakt naar Ile sur la Sorgue, Chateauneuf du Pape (geweldige lunch bij kasteel Fines Roches), Avignon, Bonnieux en Lourmarin. En het wijn festival in Gordes was ook fantastisch.

Na 2 weken Provence werd het toch weer tijd om terug te gaan naar Dubai. Dat voelt inmiddels ook echt wel als ‘naar huis’ gaan. En na al dat moois in Zuid Frankrijk moeten we toegeven dat het hier op z’n eigen manier toch ook best mooi is... Kijk maar naar dit filmpje:

De temperaturen zijn inmiddels tot echte zomertemperaturen gestegen – elke dag 40-45 graden. Op slechte dagen wordt dit dan gecombineerd met een luchtvochtigheid van boven de 90%, en dan is het buiten echt niet meer te harden. We leven dus volledig binnen. In het weekend gaan we, net als iedereen, een beetje struinen in de shopping malls, ergens lunchen, een filmpje pakken in de bioscoop, en dat soort dingen.

Maandag begon bovendien de Ramadan (de eerste dag is afhankelijk van wanneer een imam in Saudi de nieuwe sikkel van de maan ziet). Dus: RAMADAN KAREEM! Ramadan betekent voor de lokalen een maand lang vasten overdag, met elke avond een feestelijke “Iftar” maaltijd met vrienden en familie. Voor expats betekent het een stille tijd, waarin restaurants overdag gesloten zijn, en er ’s avonds geen alcohol wordt geschonken. En op de weg is het oppassen geblazen, want er rijden rond de schemering veel over-vermoeide mensen met nogal haast om op tijd bij het feestmaal aan te schuiven.

Inmiddels zijn we weer volop aan het werk. Bas krijgt vanaf maandag een nieuwe AirFrance baas op kantoor, en Dieuwertje is weer hard aan de slag om het ontwerp van de haven goedgekeurd te krijgen bij de klant.

Tot slot hebben we het positieve nieuws gekregen dat we in ieder geval nog een jaar in ons huis mogen blijven wonen (dat is namelijk altijd maar afwachten hier) – een hele geruststelling!

Liefs, db

Zomer

Het is inmiddels al weer 2 maanden geleden sinds we wat hebben laten horen, hoog tijd voor weer een berichtje uit Dubai! De zomer is een paar weken geleden echt begonnen, en dat had gek genoeg gelijk een invloed op onze fysiek.

Dieuwertje heeft met een klein wondje op haar kin enkele weken geleden een enorme infectie binnengehaald. Het begon met wat opgezette klieren (dachten we), maar het eindigde met een enorm ei onder haar kin. Na een nacht niet geslapen te hebben van de pijn, zijn we in de vroege ochtend naar het ziekenhuis gesneld. Gelukkig hadden we het nummer van de KLM dokter, en werd Dieuwertje gelijk geholpen en doorverwezen. Binnen een half uur was duidelijk dat het niet bij alleen anti-biotica zou blijven, ze moest ook gelijk geopereerd worden en er was direct een gaatje vrij in de OK. Zonder tijd te hebben om het door te laten dringen, werd ze al voorbereid voor een korte operatie onder volledige narcose. Gelukkig ging het heel goed en was ze binnen een kwartier weer op haar kamer. Nou ja, fysiek was ze er weer, maar mentaal nog helemaal niet: in het eerste uur erna heeft Bas haar wel 3x moeten uitleggen wat er allemaal gebeurd was, de vraag werd steeds opnieuw gesteld. Na ruim 2 weken met een fors verband onder haar kin rond te hebben gelopen, is de wond nu gelukkig weer genezen. Weer een les geleerd, niet denken dat het vanzelf allemaal wel weer weggaat...

Toen Dieuwertje weer naar huis mocht, werd Bas de dag erna wakker met 38.5 graden koorts, zodat we gezellig naast elkaar in bed konden blijven liggen. Echt leuk was het natuurlijk niet. Gelukkig duurde Bas zijn koorts slechts 2 dagen.

Toen Bas weer hersteld was, stond er een interessante trip voor de boeg. Mei en juni staan in het teken van country meetings, waarbij per land alle commerciele zaken doorgesproken worden. Nu was het de beurt aan Riyadh, hoofdstad van Saudi Arabia. Ook de teams uit Dammam en Jeddah waren er aanwezig. Na veel verhalen over het strenge religieuze karakter van Saudi Arabia, was het toch wel even spannend om hier naar toe te gaan.

Het viel allemaal erg mee, de locale dames in het call centre moeten wel in een aparte ruimte zitten (niet bij de mannen), maar binnen het kantoor dragen ze gewone kleren en geen hoofddoek. En ze schudden gewoon je hand. Pas als ze naar buiten gaan, doen ze hun ‘jas’aan.

Vrouwen mogen (nog) geen auto rijden in SA. Een van de argumenten die wordt aangedragen is dat Riyadh nu al ontzettend veel last heeft van files. En aangezien mensen in Riyadh over het algemeen geld zat hebben, zou dit betekenen dat het aantal auto’s op de weg minimaal verdubbelt als vrouwen ook gaan rijden. Op de vraag of ze niet liever zelf zouden willen autorijden, kreeg Bas het antwoord dat het best bevalt dat ze door een chauffeur overal heen worden gereden... Tja, zo kun je het ook bekijken?!

Verder was er weinig te doen. We zijn gaan eten in een Libanees restaurant, 1 van de 7 restaurants waar vrouwen en mannen wel gemengd mogen zijn (ja, het wordt dus langzaamaan wat soepeler), maar verder is het er ’s avonds overal rustig. Er zijn 2 wolkenkrabbers in Riyadh, 1 in de vorm van een pyramide en 1 in de vorm van een flesopener. In dit laatste gebouw was de country meeting, met een prachtig uitzicht over de weidse, nette stad van zo’n 6 miljoen inwoners. Op terugweg naar het vliegveld moet je wel door een checkpoint met daarachter een gewapend pantservoertuig, maar verder was de sfeer goed. Overigens was het er 53 graden, volgens een bord op een gebouw.

Bas is inmiddels ook nog naar Pakistan (Karachi) geweest. Een bijzondere ervaring, zeker als je 2 eken later in de krant weer over de gruwelijke aanslagen leest... Overigens leek Karachi in het korte bezoekje van 1 dag best een levendige stad, met kleurrijke bussen en een gezellige chaos op straat.

Al met al heeft Bas de afgelopen weken weer ontzettend veel gereisd. Maar niet alleen voor werk – hij is ook nog even op en neer naar NL geweest, voor de bruiloft van Rene en Evelien in het Kurhaus in Scheveningen. Ondanks de nederlaag van het NL elftal die avond, was het een fantastisch feest.

Ook bij Dieuwertje op het werk is het nodige gebeurd. Ze is inmiddels overgestapt van Environment Manager naar Deputy Engineering Manager, een functie die haar veel beter ligt. Maar het is wel flink aanpoten. Om het onder de knie te krijgen is ze de afgelopen weken overgestapt naar een 6-daagse werkweek, en met dagen van 12 uur per dag blijft er dan weinig tijd over om leuke dingen te doen...

Toch doen we ons best om zoveel mogelijk van de leuke dingen in Dubai te genieten. Op verkenningstocht naar nieuwe restaurants in Dubai heben we weer een nieuwe hit ontdekt: het Belgisch bier cafe in Dubai festival city. Een echt donkerbruin cafe met veel lekkere biertjes, de Hoegaarden witbiertjes gingen er goed in. De bekende Hoegaarden glazen uit NL gebruiken ze hier trouwens niet – hier werden de biertjes standaard geserveerd in een glas wat je met 2 handen moest vasthouden – misschien is het woord ‘emmer’ een betere omschrijving?! We hebben er heerlijk mosselen, asperges en vlaamse frieten gegeten. En het was stampvol, zelfs ook een paar Arabieren.

Ook vanavond gaan we weer wat nieuws proberen – lekker uit eten op de 50e verdieping van de Emirates Towers. Laten we hopen dat het niet te mistig is, zodat we mooi van het uitzicht kunnen genieten!

De temperatuur kruipt deze maand naar boven de 45 graden. Afgelopen weken was het al begin 40 graden, en de laatste tijd beginnen we ook te merken dat de luchtvochtigheid begint toe te nemen – dat maakt het een stuk onaangenamer buiten. De airco staat nu standaard aan in huis en naar buiten gaan we alleen ’s ochtends vroeg of in de namiddag. ’s Avonds is het op zich nog lekker en kun je buiten zitten, maar om niet plakkerig te worden kiezen we toch al snel een plekje binnen.

Liefs, db

PS: Hier nog wat nieuwtjes uit de media in Dubai.

Er zijn weer de nodige nieuwbouw project aangekondigd. De langverwachte “Dynamic Tower”, een 420m hoge toren met afzonderlijk roterende verdiepingen, heeft in Dubai nu een bestemming aangewezen gekregen aan de Sheikh Zayed Highway. En in Abu Dhabi zijn ze al hard aan het werk aan de Pearl of the Nation, een enorme ronde glazen schijf. Geweldig allemaal...

Ook opvallend was het artikel over de “Family guidance and reformation department”, de officiele overheidsinstantie waar je langs moet als je in Dubai wilt trouwen. Dan krijg je een verplichte bijles over hoe een goed huwelijk in stand gehouden kan worden. Lees deze goedbedoelde adviezen maar eens... Ongelofelijk?!

Het wordt steeds warmer

Lieve allemaal,

Hierbij weer een berichtje uit Dubai, waar de temperatuur inmiddels de 40 graden heeft gehaald (langzamerhand zijn we dus jaloers geworden op het mooi weer in Nederland, dat is veel aangenamer).

Midden april moest Bas in Euro Disney Parijs zijn voor een conferentie met alle internationale commerciele managers van Air France KLM. En niet een rol als toehoorder, nee, hij was gevraagd om de ceremoniemeester te zijn samen met een Zuid-Koreaanse collega. Bij het zien van het enorme podium, de 3 hele grote video schermen, vaste filmcamera’s en de 600 stoelen in de zaal werd hij toch wel wat nerveus. Gelukkig vielen de zenuwen snel genoeg weg en heeft hij veel complimentjes gekregen over het ‘presenteren’. Nou, echt eventjes in de spotlight gestaan, maar ook blij dat het weer voorbij was.

Kort daarna was het tijd voor een feestje: het jaarlijkse oranje bal op 24 april (feest vanuit Nederlandse Vereniging). In Dubai is het niet een echt bal, maar gewoon een lekker oer-Hollands feest. Er waren 1000 Nederlanders, natuurlijk in het oranje gekleed die stonden te hossen op muziek van de band ‘Worst of the 80’s’. De hele avond stond in het thema van alles wat ‘hip’ was in de jaren 80. Op grote schermen werden de series Dukes of Hazard, the A-team, Dallas en Dynasty nog eens getoond. En als klap op de vuurpijl deed Hans van der Togt zijn quizmaster kunstje ook nog eens op het toneel.
Uiteraard was de haute Dutch cuisine ook aanwezig: bitterballen, frikandellen (die overigens door het Aziatische personeel gebakken werden ipv gefrituurd... weten zij veel), verse haring, paling en zelfs een hele poffertjeskraam. Alles rijkelijk aangevuld met heerlijk heineken, natuurlijk...
Het Wilhelmus werd luidkeels meegezongen en de polonaise kon ook niet uitblijven. Al met al een heel geslaagd feest.

Op 30 april werd de viering van koninginnedag in een groot hotel gehouden. We kregen een persoonlijke uitnodiging van de Consul-Generaal net als 200 andere Nederlandse ondernemers en managers van bedrijven in Dubai. Dit was een wat formele bijeenkomst, met eerst het UAE volkslied en daarna het Wilhelmus gevolgd door het ‘leve de koningin – hoera (3x)’. Gelukkig was de haringkar er ook weer...

Helaas was het niet alleen maar een leuke tijd de afgelopen maand want een dag na de receptie zaten we in het vliegtuig naar Nederland om de begrafenis van de oma van Bas bij te wonen. Overigens hadden we bijna de vlucht gemist, omdat de schoonmaker per ongeluk de volumeknop van de wekker uit had gezet... we werden een uur te laat wakker! Zo snel zijn we nog nooit naar het vliegveld gereden.

De begrafenis verliep helemaal zoals oma het gewild zou hebben. Er was zelfs een prachtige zonnetje die dag. Ondanks de verdrietige omstandigheid was het toch ook weer heel leuk en gezellig om de familie te zien.

Toen wij in NL zaten, belde Susan – een nicht van Dieuwertje die stewardess is bij KLM – op dat ze in Dubai was. Ze zou al weer weg zijn als wij aankwamen in Dubai, wat jammer. Maar geluk bij een ongeluk, haar oren zaten dicht en de dokter vond dat ze niet kon vliegen. Heel vervelend voor haar natuurlijk, maar we hebben daardoor wel een aantal dagen gezellig kunnen afspreken. Samen zijn we naar de opening van een enorm groot hotel gegaan (het Westin), en op deze avond werden we verwend met muziek (Philharmonisch orkest, maar ook een DJ), heerlijke hapjes als voorproefjes van alle restaurants in het hotel en de champagne en cocktails werden rijkelijk geschonken. Super gezellig. En van de dochter van een collega van Bas, die in het hotel werkt, kregen we nog een rondleiding langs de stijlvolle kamers (velen standaard met sauna!).
Gelukkig mocht Susan uiteindelijk op donderdag weer vliegen en we zien haar vast weer eens hier terug.

Afgelopen week was er iets heel vreemds aan de hand... het heeft geregend. WAT? Ja, echt waar! Bij het opstaan waren er donkere wolken en het heeft korte tijd echt behoorlijk geregend. De dag erna stond in de krant dat dit mogelijk veroorzaakt was omdat ze aan het testen zijn met vliegtuigjes om in ‘potentiele regenwolken’ wat poeder te strooien zodat het gaat regenen. Volgens de echte kenners is het hoogst twijfelachtig dat dit enig effect zou hebben, maar de Gulfnews liet er geen twijfel over bestaan: in Dubai kan alles en nu gaan ze dus ook al het weer aanpassen aan de eigen wens....ja,ja.

Gisteren hebben we nog bij Edwin en Florence een barbeque avond gehad, waarbij ook vele van Oord en Carrefour collega’s aanwezig waren en de komende dagen komen Annemagreet en Steffen nog 1 keer langs voordat ze definitief naar Nederland terugkeren. Gelukkig kunnen we ze nog een paar dagen zien.

Dat was het dan weer... Liefs,

db

PS: voor de liefhebbers van nog een foto genomen vanaf de top van de Burj Dubai (nog in aanbouw, en nu zo'n 650m hoog) - toch best indrukwekkend, nietwaar? Overigens is net in de krant aangekondigd dat ze nog 5 torens van 600+m willen gaan bouwen...

Veel te vertellen

Lieve allemaal,

Na lange tijd van stilte is het de hoogste tijd voor een bericht uit Dubai. En we hebben veel te vertellen!

Eerst even wat achtergrond informatie: onze goeie vrienden Annemagreet en Steffen wonen al twee jaar in Bahrein, waar Steffen voor Boskalis werd uitgezonden. Afgelopen februari is Steffen gevraagd om voor Boskalis 6 weken in the springen bij het project waar Dieuwertje werkt in Abu Dhabi. Dus Annemagreet en Steffen hebben een aantal weken lekker dichtbij gezeten – en dat stond garant voor een hoop gezelligheid. Voor Dieuwertje betekende het ten eerste gezelligheid op kantoor met Steffen, en af en toe leuke lunches met Anne tussendoor.

En begin maart zijn Anne en Steffen ook (voor de 2e keer) een weekendje in Dubai komen logeren. Samen met Aukje (ook bekende uit Delft, werkt hier voor Van Oord) zijn we vrijdag de woestijn in getrokken, en daarna doorgereden naar de Hatta Pools (Oman) voor een picknick lunch. Eind van de middag zijn we naar de Emirates Towers gereden, om coctails te drinken in de lounge-bar in het topje van een van de torens – geweldig uitzicht! En voor de Sterren die dit lezen... Mooi, he, zo’n zilveren kameel?!

Zaterdag hebben wel lekker liggen relaxen bij het zwembad. Gewoon, gezellig een boekje lezen, en een beetje kletsen. Eigenlijk heel gek – zo gezellig en vertrouwd, maar dan in een heel andere omgeving dan je gewend was in NL. Zaterdag avond moesten er toch maar weer cocktails gedronken worden – deze keer in de Skyview Bar van de Burj Al Arab.

Een week later was de beurt aan Onno, de vader van Dieuwertje. Die is het Paasweekend een paar dagen langs geweest. In een aardig tempo hebben we hem alle bezienswaardigheden van Dubai laten zien: de Creek, de Mall of the Emirates, Dubai Marina, de Burj Dubai, Palm Jumeirah, Irish Village, Souk Madinat Jumeirah, de woestijn, enz. enz. Gelukkig was er ook tijd voor ontspanning – Onno heeft dagelijks gebruik gemaakt van het zwembad, ondanks de absurde watertemperatuur van 37 graden! (Inmiddels wordt het zwembad weer gekoeld tot een comfortabele 30 graden – maar kouder moeten ze het ook niet maken?!) Zoals verwacht vond Onno de Creek helemaal geweldig – degenen die hem goed kennen zullen zijn tevreden en geconcentreerde blik herkennen, van toen hij naar alle drukte van de abra’s (watertaxi’s) zat te kijken, om te ontdekken hoe het voorrangssysteem bij de steigers nou precies werkte...

Weer een week later was Josine, de moeder van Dieuwertje, voor een paar dagen in Dubai, speciaal ingevlogen om onze verjaardagen te komen vieren. We hebben vooral lekker ontspannen getut aan het zwembad, veel gelezen, wat gewinkeld, naar de Dubai Art Fair in Bastakya (oude stad) geweest, en lekker geBBQd. Voor de verjaardagen hebben we van elkaar en van Josine een hele mooie digitale spiegel-reflex camera gekregen – van Robert hebben we gezien wat een mooie foto’s je hiermee kunt maken, dus hopelijk kunnen we binnenkort wat moois aan jullie laten zien. Verder zijn de verjaardagen gevierd met veel telefoontjes en emails, een huis-gemaakte chocolade taart, en een heerlijk etentje op een mooie veranda van een resort aan de Creek.

Dinsdagnacht vertrok Josine, en woensdagochtend stond Stein al weer op de stoep – die was een dagje eerder naar Dubai gevlogen, en moest de dagen erna op pad met de hoge heren van Boskalis tijdens hun rondreis door de regio. In een dag is het natuurlijk niet mogelijk om een goed beeld te krijgen van Dubai, maar het was wel hardstikke gezellig. En samen carpoolen in NL is prima te vergelijken met samen carpoolen tussen Dubai en Abu Dhabi!

Bas is die middag naar Johannesburg gevlogen, voor een 2-daagse conventie met ruim 200 AF/KLM collega’s uit Afrika en het Midden Oosten. Het waren gezellige en ontspannen dagen, goed voor de team-building, met veel presentaties en workshops, en ’s avonds heerlijke diners met Zuid Afrikaanse entertainment (zang en dans). Het bezoek werd afgesloten met een rondreis door Soweto en een bezichtiging van het huis van Nelson Mandela.

Intussen is Dieuwertje op vrijdag naar Bahrein gevlogen (Annemagreet was inmiddels weer terug naar huis, Steffen moest helaas nog in Abu Dhabi werken). Vrijdag is voornamelijk besteed aan sight-seeing. De kamelen-boerderij, met 400 hobby-kamelen van de oom van de koning, was een topper. Je kon gewoon tussen de kamelen doorlopen en ze aaien, en de ‘gids’ wist precies hoe het zat met al die kamelen. Hij kende alle namen van de kamelen, maar was met name geinteresseerd in het ons uitleggen van hoe vaak de dieren sex hadden... beetje dubieus?!

Zaterdag zijn Anne en Dieuwertje heerlijk gaan ontspannen in een spa, en daarna de Mall in gedoken. Daar waren ze zo druk met shoppen, dat ze volledig verrast werden toen ze nog in een pashokje stonden, en Bas opbelde dat hij al op het vliegveld stond?! Oh, jee, rennen!!! ’s Avonds hebben we met zijn drieën gegeten in La Fontaine, een schitterend gerenoveerd complex in een oude wijk van Manama.

En zondag was de dag van de F1 - in Bahrein met veel trots “our race” genaamd. De kaartjes waren geregeld door Boskalis, dus we zaten met een grote groep NLers op de tribune, en Anne had haar vriendin Jenny ook nog meegenomen. Het was een geweldig spectakel. Wat een geweld, wat een herrie! We hadden fantastische stoelen, aan het eind van het lange rechte stuk van de start-finish, met uitzicht op de 1e bocht (garantie op spannende inhaalmanoeuvres), en zicht op het invoegen van de auto’s die uit de pit-straat kwamen. Na afloop van de race ging de gezelligheid op het circuit nog lang door, met muziek, standjes, en ’s avonds nog een concert van Akon (bekende R&B/rapper). Helaas konden we dat niet meer meemaken, want wij moesten weer bijtijds terug naar Dubai.

Nou, maart was dus een geweldige en drukke maand! Het lijkt nu misschien alsof we alleen maar lopen te feesten hier, maar gedurende dit alles wordt er natuurlijk ook nog hard gewerkt. Bas heeft zijn eerste tussentijdse beoordeling gekregen, en is erg tevreden over het positieve resultaat. Hij is dan ook al helemaal ingewerkt, en vertrouwd met zijn nieuwe functie. Volgende week staat er weer een trip naar Parijs op het programma, en in de komende maanden zal hij de verschillende regio-kantoren weer mogen gaan bezoeken.

Het project van Dieuwertje is de opstart-fase voorbij. De werkelijke uitvoering op site is in volle gang, en de lastigste opstart-problemen zijn achter de rug. Daarom wordt het voor haar tijd om te kijken naar een andere invulling van haar rol binnen het project – de opvolging van milieu maatregelen past toch niet helemaal bij haar ingenieurs-achtergrond, dus ze kijkt uit naar nieuwe mogelijkheden binnen het project.

Dat was het weer voor deze maand. Liefs,

db

PS: Ook hier in de UAE heeft de film van Wilders het nodige stof doen opwaaien. Maar toch blijkt ook hier dat er maar weinig mensen zijn die echt weten wat er nou precies aan de hand is. Deze foto in de krant, over een betoging in Pakistan, maakt wel heel duidelijk dat mensen vooral protesteren tegen het idee van een anti-Islam film, maar dat ze niet precies hebben begrepen wie de film nou gemaakt heeft...?! Je zou toch maar echt Garret Weldon heten...?

Dubai is hot!

Sinds Bas en Dieuwertje in Dubai wonen, valt het pas echt op hoe vaak je iets leest en hoort over Dubai. Dubai is hot!

We keken er dan ook erg naar uit om Bas en Dieuwertje weer te zien en hun nieuwe woonplaats te leren kennen. Na alle eerdere familiebezoeken betekent dit voor hen het zoveelste rondje langs alle topattracties in Dubai. Nu wij het zelf hebben gezien, kunnen we ons niet voorstellen dit het snel zal vervelen. Gezien hun drukke werkzaamheden hebben wij wel voorgesteld om als ‘gastschrijvers’ eens wat voor de db-weblog te schrijven.

Onze reis op donderdag 14 februari begon goed. Wij waren de eerste passagiers van de gloednieuwe Boeing 777-300, die de dag ervoor feestelijk was onthaald op Schiphol. De Telegraaf beschreef het interieur van dit vliegtuig als een vliegende bioscoop, een soort superloge, en het moet gezegd worden, we zaten perfect.

Ondanks waarschuwingen dat er op de luchthaven van Dubai wel eens lange wachtrijen konden staan, verliep alles buitengewoon vlot. Dankzij onze kinderen werden we gelijk door een grote Arabier uit de rij gehaald en door de paspoortcontrole geloodst. Kort daarna werden we verwelkomd door Bas en Dieuwertje en begon onze week in Dubai pas echt.

Op onze eerste dag werden we wakker met een heerlijk zonnetje en een strak blauwe lucht (niets bijzonders voor Dubai) en de temperatuur was direct aangenaam; het zou die dag zo’n 30 graden worden. Op ons voorstel om lekker buiten te ontbijten, werd verbaasd gereageerd door de twee bewoners van Zulal 101. Voor hen is het nog winter! Zo vertelden zij vervolgens, dat het zwembad nog erg koud was. Niets was minder waar; in zo’n warm bad hadden we nog nooit gezwommen!

De volgende dag hebben we eerst wat inkopen gedaan in de op één na grootste overdekte shopping mall ter wereld (Mall of the Emirates) met ruim 400 winkels. Hier verkoopt men onder andere habayeb’s (de lokale zwarte ‘jurken’), waarvan Neelie tot onze verbazing werd uitgenodigd een luxe exemplaar met glimmertjes te passen, enkel voor de foto. Het merendeel van de winkels verkoopt echter moderne ‘westerse’ artikelen. Ook topmerken als Gucci, Armani, Versace, Louis Vuitton en Roberto Cavalli zijn hier allemaal vertegenwoordigd. Zelfs de kinderen vermaakten zich prima. Veerle reed rond in een roze ‘autootje’ en Lieke werd continue aangehaald door allerlei passanten. Het meest absurde vonden wel de enorme indoor skibaan met zelfs een ‘zwarte’ helling.

’s Avonds gingen we lekker eten bij restaurant La Veranda bij het Jumeirah Beach hotel. Hier zijn alle bezoekers van Bas en Dieuwertje ongetwijfeld geweest. Lekker Italiaans eten met een fantastisch uitzicht op het zeven sterren hotel Burj Al Arab, dat er door het fascinerende kleurenspel regelmatig weer anders uitziet.

De volgende dag hebben we het indrukwekkende Burj Dubai bezocht. Inmiddels met zo’n 600 meter het hoogste gebouw ter wereld, maar er komen er naar verwachting nog ca. 200 bij. Die avond had Bas gereserveerd in de Sky View bar van de Burj Al Arab. Wat een hal en wat een uitzicht over Dubai ‘by night’. Het al imposante Jumeirah Beach hotel leek werkelijk wel een kleinduimpje vanaf de 200 meter hoog gelegen bar. Hier werd Bas tot onze verbazing direct verwelkomt met ‘welcome back sir’. We hebben er heerlijke cocktails gedronken en sloten de dag in stijl af.

Toen Bas en Dieuwertje weer gewoon aan het werk moesten, zijn we zelf op pad geweest met de taxi. Dit is een prima vervoermiddel in Dubai. Binnen no time staan ze voor de deur en de kosten zijn erg laag. Zo zijn we naar Ibn Battuta geweest, waar zelfs Veerle zei ‘ik kan mijn ogen niet geloven mama ‘! Deze shopping mall is vernoemd naar een ontdekkingsreiziger en ieder gedeelte heeft een speciaal landen c.q. regio kenmerk. Zo ligt er bijvoorbeeld een levensgrote Chinese jonk in dat van China.

Ook zijn we naar het Jumeirah Beach Park geweest, waar de kinderen lekker op het strand konden spelen en het heldere azuurblauwe zeewater heerlijk verkoelend was. Zowel Bas als Dieuwertje namen die week af en toe nog een middag vrij, zodat we regelmatig eerst met de kinderen bij het zwembad konden vertoeven, om daarna nog meer van Dubai te zien.

Zo hebben we Dubai Marina bezocht. Hier hebben we de zonsondergang meegemaakt en heerlijk aan de boulevard gegeten. Vooral bij avond was het uitzicht over de fraai verlichte wolkenkrabbers fantastisch.

The Creek met de oude Souks gaf weer een heel ander beeld van Dubai. Je kunt je niet voorstellen dat de Dhows (houten vrachtschepen) nog zulke afstanden over de Perzische Golf afleggen. Een overtocht in de typische abra’s vonden we met de kleine kinderen toch iets te riskant. Met hen hebben we dan ook maar een boottochtje gemaakt door het strandresort Madinat Jumeirah. Dit is een spectaculair resort in Arabische stijl, met vele restaurants en een Souk. Via een Abra kunnen de hotelgasten zich te water over het resort verplaatsen, met overdaad zover het oog reikt.

Het was afwisselend en allemaal even leuk. Degenen die Dubai niets vinden, moeten zich misschien afvragen of men wel de juiste plekken heeft weten te vinden. Wie is er bijvoorbeeld in The Global Village in Dubailand geweest ? Het is een mix van kermis/entertaiment aan de ene kant en bazaar/cultuur aan de andere kant. Hier komt met name de lokale bevolking op af en leken wij wel ‘de attractie’, wanneer men onze kinderen filmde en fotografeerde.

De laatste dag zijn we de woestijn in geweest, waar wilde kamelen langs de snelweg lopen en het landschap langzaam verandert van gelig zand met lichte begroeiing tot roestkleurig woestijnzand. Aangekomen bij de ‘Big Red’, de grootste duin van Dubai, is duidelijk welke hobby velen in het weekend beoefenen. Met quads, strandbuggy’s of de eigen SUV cross je spectaculair over de duinen.

Onze vakantie is voorbij gevlogen. Wij zijn in ieder geval overtuigd. Dubai is een indrukwekkende stad. Hier leven diverse culturen probleemloos met elkaar samen, is alles opvallend schoon en de service voortreffelijk. Je verblijft in een stad met prachtige skylines, maar ervaart niet de drukte. Het parkeren is er bijna overal gratis en wanneer het vol is heeft men nog humor ook:

Maar hoe zal het er in de zomermaanden zijn, met temperaturen van 50 graden?
We zullen het zeker horen van Bas en Dieuwertje. Eén ding is zeker, Dubai is hot en wordt nog veel ‘hotter’!

Lieve Bas en Dieuwertje, nogmaals bedankt voor de leuke tijd! We komen zeker nog eens terug.

Liefs,Robert, Neelie, Veerle en Lieke