We krijgen vaak
opmerkingen over dat ons leventje hier soms wel eens op een lange vakantie
lijkt. Logisch, want we vertellen bijna niks over Bas zijn werk. Vooral omdat
dat op een openbaar toegankelijke blog misschien niet altijd even handig is...
Maar op veler verzoek hier dan toch een verhaal over een paar van Bas zijn
ervaringen:
Bas is voor zijn werk veel op reis geweest de afgelopen 2 maanden. Allereerst moest hij natuurlijk alle steden bezoeken waar op gevlogen wordt. Allereerst om de lokale teams te leren kennen, maar daarnaast ook om samen actieplannen op te stellen voor de komende 3 maanden. Naast Beijing zitten de teams in Shanghai, Chengdu, Hangzhou, Guangzhou, Wuhan, Xiamen, Hong Kong en Taipei. Het zijn vaak maar bezoekjes van 1 dag per locatie, en de bestemmingen worden met elkaar gecombineerd zodat er de volgende dag weer een andere miljoenenstad aangedaan wordt. Het geeft enorm veel indrukken, maar ook een gevoel dat je de steden nooit helemaal goed zult leren kennen. Er is simpelweg geen tijd voor.
Bas heeft zo in korte tijd de Chinese keuken van alle provincies leren kennen en een grote verzameling nieuwe contacten opgedaan, zoals de ambassadeurs, consul-generaals, luchthaven autoriteiten, burgemeesters, bedrijven, reisagenten, Chinese luchtvaartmaatschappijen, journalisten etc... En aangezien het uitwisselen van visitekaartjes in China tot een van de belangrijkste beleefdheidsvormen hoort, heeft hij langzamerhand genoeg kaartjes om het hele huis mee te behangen! (Niet zo beleefd natuurlijk, dus hij levert ze keurig in bij zijn assistente.) Daarnaast is het bij ontmoetingen met jongeren ook vaste routine bij een introductie dat telefoonnummers worden uitgewisseld (via telefonisch scannen), zodat je gelijk “WeChat” vrienden bent – een soort combinatie van WhatsApp en Facebook, waar ongelofelijk veel gebruik van wordt gemaakt. Erg leuk. (Tip: je kunt deze App in NL ook gewoon downloaden, probeer het maar eens!)
Een vergadering met een Chinese delegatie is trouwens wel even wennen. Je zit in grote fauteuils, op volgorde van belangrijkheid. De belangrijkste persoon zit aan het hoofd in een fauteuil naast zijn gastheer. De bedoeling is om eerst 15 minuten lang vriendelijkheden uit te wisselen, voordat het echte onderwerp slechts zeer indirect wordt aangestipt. Vaak is dit wel voldoende om een en ander in beweging te zetten. Na een goede vergadering volgt meestal een diner met Gan Bei. Letterlijk betekent dit “leeg glas”, dus moet je steeds je glas in 1 keer leeg drinken. Er wordt zo geproost met eindeloos veel mensen, te beginnen met de gastheer en later met de andere tafelgasten. Hoe meer er gedronken wordt, hoe beter de relatie is. Met rode wijn gaat dit prima, maar met Mou Tai (lokale sterke drank, soort jenever) zijn het zware avonden. Gelukkig beginnen deze diners vaak al om 6 uur en eindigen ze voor 9 uur. Het wordt dus nooit laat. Aan het einde van zo’n diner wordt er altijd een cadeau uitgewisseld. Het kiezen van welk kado gegeven wordt, wordt gelukkig door een van Bas zijn medewerkers gedaan – en ook in goed overleg met de gastheer, want een ongelijkwaardig kado zou zeer ongepast zijn.
Deze weken van reizen zijn voor Bas naast erg leuk ook erg hectisch en vermoeiend geweest. Er is gebleken dat vooruit plannen in de Chinese zaken-cultuur niet erg gebruikelijk is. Ontmoetingen met hoogwaardigheidsbekleders laten zich moeilijk plannen. Eerst ontvang je een mail: er is morgen een belangrijke meeting gepland in Wuhan, ben jij dan hier?! Ehhh, nou, nee... Eerst voel je je erg bezwaard om nee te zeggen, maar gelukkig blijkt dat dat best kan. Vervolgens spreek je een nieuwe, realistische datum af, en probeer je te achterhalen met wie de meeting eigenlijk is, hoe laat hij begint, en waar het is. Maar deze laatste paar ‘details’ worden vaak pas op de dag zelf bekend. Enige flexibiliteit en veel geduld is hier dus wel noodzakelijk.
Een leuke bijkomstigheid bij het reizen is dat Bas vooral in alle hotels erg goed ontvangen wordt. Bij het zien van zijn functie-titel gaan vaak alle remmen los en wordt de hotel kamer geüpgrade, en wordt hij gestalkt door de hotel manager of alles wel naar wens is. Ze hopen namelijk een contract voor het vliegend personeel binnen te halen - ik zal ze maar niet vertellen dat daar een andere afdeling over beslist?!
Een ander fenomeen is de pers. Meestal worden er persconferenties georganiseerd, en daar komen ze in groten getale op af. Ze zijn super vriendelijk en geven je vooraf de vragen. Tijdens de interviews luisteren ze aandachtig en liggen er meerdere telefoons met memo recorders op tafel. Er worden slechts een paar additionele vragen gesteld, maar nooit om het je echt lastig te maken. In de kranten en tijdschriften staan dan ook vaak hele positieve artikelen. Laatst was er dan ook het jaarlijkse pers ‘thank you’ diner georganiseerd (is gebruikelijk hier), en daar zat Bas dan in zijn eentje met 60 journalisten te tafelen. Dit zijn toch bijzondere ervaringen.
Bas is voor zijn werk veel op reis geweest de afgelopen 2 maanden. Allereerst moest hij natuurlijk alle steden bezoeken waar op gevlogen wordt. Allereerst om de lokale teams te leren kennen, maar daarnaast ook om samen actieplannen op te stellen voor de komende 3 maanden. Naast Beijing zitten de teams in Shanghai, Chengdu, Hangzhou, Guangzhou, Wuhan, Xiamen, Hong Kong en Taipei. Het zijn vaak maar bezoekjes van 1 dag per locatie, en de bestemmingen worden met elkaar gecombineerd zodat er de volgende dag weer een andere miljoenenstad aangedaan wordt. Het geeft enorm veel indrukken, maar ook een gevoel dat je de steden nooit helemaal goed zult leren kennen. Er is simpelweg geen tijd voor.
Bas heeft zo in korte tijd de Chinese keuken van alle provincies leren kennen en een grote verzameling nieuwe contacten opgedaan, zoals de ambassadeurs, consul-generaals, luchthaven autoriteiten, burgemeesters, bedrijven, reisagenten, Chinese luchtvaartmaatschappijen, journalisten etc... En aangezien het uitwisselen van visitekaartjes in China tot een van de belangrijkste beleefdheidsvormen hoort, heeft hij langzamerhand genoeg kaartjes om het hele huis mee te behangen! (Niet zo beleefd natuurlijk, dus hij levert ze keurig in bij zijn assistente.) Daarnaast is het bij ontmoetingen met jongeren ook vaste routine bij een introductie dat telefoonnummers worden uitgewisseld (via telefonisch scannen), zodat je gelijk “WeChat” vrienden bent – een soort combinatie van WhatsApp en Facebook, waar ongelofelijk veel gebruik van wordt gemaakt. Erg leuk. (Tip: je kunt deze App in NL ook gewoon downloaden, probeer het maar eens!)
Een vergadering met een Chinese delegatie is trouwens wel even wennen. Je zit in grote fauteuils, op volgorde van belangrijkheid. De belangrijkste persoon zit aan het hoofd in een fauteuil naast zijn gastheer. De bedoeling is om eerst 15 minuten lang vriendelijkheden uit te wisselen, voordat het echte onderwerp slechts zeer indirect wordt aangestipt. Vaak is dit wel voldoende om een en ander in beweging te zetten. Na een goede vergadering volgt meestal een diner met Gan Bei. Letterlijk betekent dit “leeg glas”, dus moet je steeds je glas in 1 keer leeg drinken. Er wordt zo geproost met eindeloos veel mensen, te beginnen met de gastheer en later met de andere tafelgasten. Hoe meer er gedronken wordt, hoe beter de relatie is. Met rode wijn gaat dit prima, maar met Mou Tai (lokale sterke drank, soort jenever) zijn het zware avonden. Gelukkig beginnen deze diners vaak al om 6 uur en eindigen ze voor 9 uur. Het wordt dus nooit laat. Aan het einde van zo’n diner wordt er altijd een cadeau uitgewisseld. Het kiezen van welk kado gegeven wordt, wordt gelukkig door een van Bas zijn medewerkers gedaan – en ook in goed overleg met de gastheer, want een ongelijkwaardig kado zou zeer ongepast zijn.
Deze weken van reizen zijn voor Bas naast erg leuk ook erg hectisch en vermoeiend geweest. Er is gebleken dat vooruit plannen in de Chinese zaken-cultuur niet erg gebruikelijk is. Ontmoetingen met hoogwaardigheidsbekleders laten zich moeilijk plannen. Eerst ontvang je een mail: er is morgen een belangrijke meeting gepland in Wuhan, ben jij dan hier?! Ehhh, nou, nee... Eerst voel je je erg bezwaard om nee te zeggen, maar gelukkig blijkt dat dat best kan. Vervolgens spreek je een nieuwe, realistische datum af, en probeer je te achterhalen met wie de meeting eigenlijk is, hoe laat hij begint, en waar het is. Maar deze laatste paar ‘details’ worden vaak pas op de dag zelf bekend. Enige flexibiliteit en veel geduld is hier dus wel noodzakelijk.
Een leuke bijkomstigheid bij het reizen is dat Bas vooral in alle hotels erg goed ontvangen wordt. Bij het zien van zijn functie-titel gaan vaak alle remmen los en wordt de hotel kamer geüpgrade, en wordt hij gestalkt door de hotel manager of alles wel naar wens is. Ze hopen namelijk een contract voor het vliegend personeel binnen te halen - ik zal ze maar niet vertellen dat daar een andere afdeling over beslist?!
Een ander fenomeen is de pers. Meestal worden er persconferenties georganiseerd, en daar komen ze in groten getale op af. Ze zijn super vriendelijk en geven je vooraf de vragen. Tijdens de interviews luisteren ze aandachtig en liggen er meerdere telefoons met memo recorders op tafel. Er worden slechts een paar additionele vragen gesteld, maar nooit om het je echt lastig te maken. In de kranten en tijdschriften staan dan ook vaak hele positieve artikelen. Laatst was er dan ook het jaarlijkse pers ‘thank you’ diner georganiseerd (is gebruikelijk hier), en daar zat Bas dan in zijn eentje met 60 journalisten te tafelen. Dit zijn toch bijzondere ervaringen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten