Hoe is dat nou, een kind krijgen in China?

Een kindje krijgen in China – is dat nou anders dan anders? Hier een aantal van onze ervaringen van de afgelopen weken...

 

Het ziekenhuis

Net als in Nederland is Dieuwertje pas na 8 maanden voor het eerst naar de gynaecoloog in het ziekenhuis gegaan, voor de laatste paar controles en het voorbespreken van de geplande keizersnede. Er zijn hier in Beijing eindeloos veel ziekenhuizen om uit te kiezen, maar door expats wordt overwegend gekozen tussen Beijing United Family Hospital en Oasis Hospital. Wij hebben voor het tweede ziekenhuis gekozen – het bestaat pas 2 jaar en is wat kleinschaliger, waardoor de kans dat je dezelfde artsen/verpleegsters treft wat groter is. En toen we er gingen kijken voelde het gelijk goed – dat is ook wel belangrijk!

Toevallig was er net in januari een nieuw Hoofd Gynaecologie gestart – een Amerikaan met veel ervaring in de VS, Afrika en Europa. Hij wist dus nog weinig van hoe het er in dit ziekenhuis aan toe ging, maar dat was eigenlijk wel prettig: hij was dus (nog) niet geinfecteerd was met de Chinese manier van medische zorg: keer op keer nutteloze standaard dingen meten en vastleggen (je hoort de kassa al rinkelen!), overal handtekeningen met rode stempels op zetten, enz. Deze arts deed gewoon wat er moest gebeuren (weinig, dus), zonder al te veel poespas. Prima!

Omdat de arts zelf nog vast zat in het lastige moeras van aanvragen van visum en werkvergunning, ging de planning van de keizersnede ook wat rommelig. We hebben lang gedacht dat we op maandag 17 feb aan de beurt zouden zijn, maar op het laatste moment (twee dagen van tevoren, om precies te zijn) kwam het de arts toch beter uit om het op 14 feb te doen... OK, ook goed!

Bureaucratie? Nederland kan er ook wat van!

Een van de belangrijkste voorbereidingen die we moesten treffen was zorgen dat onze verzekering de ziekenhuiskosten zou vergoeden – bij voorkeur natuurlijk zonder dat wij het eerst zelf zouden moeten voorschieten... Na veel heen en weer gemail hadden we de bevestiging dat de verzekering de kosten zou vergoeden. Maar een week voor de uitgerekende datum vroeg een accountant van het ziekenhuis me schaapachtig: Mevrouw, u weet toch wel dat uw verzekering alleen kosten voor “de moeder” betaalt, en niet de kosten voor “de baby”? Dus wilt u alstublieft deze verklaring tekenen dat u die kosten zelf gaat betalen?

Huh?! Ik ga naar het ziekenhuis om een kind te krijgen, maar de kosten voor het kind zijn niet gedekt?

Waarom niet, beste verzekeraar? ...Nou, mevrouw, omdat de baby niet op jullie polis vermeld staat. Wat?! Nee, natuurlijk niet, de baby is nog niet geboren! Is het dan de bedoeling dat ik het ongeboren kind nu al aanmeld? Nee, dat kan niet. Dat kan pas als het kind geboren is. Dan meldt u het kind aan, en dan zijn wij natuurlijk bereid om de ziekenhuiskosten voor het kind te vergoeden... Ja, ja... Pffff...

Overigens is het wel begrijpelijk dat de verzekeringsmaatschappij scherp is op de ziekenhuis keuze en gemaakte kosten. Totale kosten voor de keizersnee plus 4 nachten ziekenhuis: ruim 100.000RMB (12.500 Euro). Zet dat maar eens af tegen de 3.000RMB die Daisy betaalde voor haar keizersnee gevolgd door een volle week ziekenhuis in haar geboortestad... 

De ziekenhuis opname

Ruime kamer

 

Before

After

Lekker eten!

Tja, en wat zal ik verder zeggen over de zorg in het ziekenhuis? Ondanks dat het een expat-ziekenhuis is, was de zorg typisch Chinees... Veel focus op formaliteiten (keurig elke 3 uur temperatuur en bloeddruk meten, maar niks doen met de resultaten), weinig initiatief maar een “u-vraagt-wij-draaien” mentaliteit (er is in 5 dagen nog geen prullenbak op mijn kamer geleegd – maar ik had er ook niet om gevraagd...?!), maar absoluut heel vriendelijke en behulpzame mensen!

Een belangrijk medisch verschil was wel dat het niveau aan pijnstillers dat voorgeschreven wordt aanzienlijk lager is dan ik eerder had meegemaakt. Waar in Dubai en NL de morfine, diclofenac en paracetamol rijkelijk werden toegediend, onder het mom van “het is helemaal niet nodig om pijn te hebben” moest ik het hier met een beperkte dosis paracetamol doen, en na 3 dagen kreeg ik niks meer... Om meer te krijgen moest ik telkens weer uitgebreid in discussie met steeds weer een volgende verpleegster, die dan weer navraag moest doen bij een arts, nadat ik had moeten bevestigen dat de pijn echt “ondraaglijk” was (iets wat ik als stoere Hollandse natuurlijk nauwelijks over mijn lippen krijg... “Nee, zo erg is het nou ook weer niet...” en dan maar weer de kiezen op elkaar...) Al met al dus wat meer pijn dan ik had verwacht, en ik ben dan ook een dagje langer in het ziekenhuis gebleven dan andere keren – 4 nachten ipv 3 nachten. Maar dat is nog steeds korter dan hier gebruikelijk is: er staat minimaal 5 nachten voor. Weer een geluk dat de Hoofd Gynaecoloog net nieuw was, en me gewoon liet gaan – want de verpleegsters vonden het maar bizar dat ik al weg ging...!

Al met al ben ik heel blij dat het voor mij de 3^e keer was, en ik een beetje wist wat ik kon verwachten. Het exit-gesprek van de verpleegster was helemaal een giller! In een kwartier werden alle belangrijke tips-and-tricks voor de kersverse moeder moeizaam van een verfrommeld blaadje opgelezen. Terwijl ze moeizaam de Chinese tekst naar het Engels probeerde te vertalen, legde ze me in horten en stoten uit wat ik bijvoorbeeld moest doen om borstontsteking te voorkomen (na... elke voeding... de resterende melk uit... de borst masseren... door in cirkelvormige bewegingen... van buiten naar... binnen de borst... te bewerken... Ja, ja, ik snap het nu helemaal!)

Reacties van Chinezen (veel met dank aan Daisy)

-        Wat fijn dat je moeder er is. Ze slaapt natuurlijk bij je op de kamer, om je ’s nachts te helpen?! Dat gebeurt hier wel altijd...

-        Wat? Stond je de dag na je operatie al weer onder de douche?? Wij mogen ons 10 dagen niet wassen... Vies haar krijg je dan, joh!

-        Wat heeft zij nou in haar mond? Een speen? Wat is dat?

-        Wat? Ga je na 2 weken al weer naar buiten? Wij blijven minstens een maand binnen... Aaaarrggghh!! Neem je Emmelijn ook echt mee naar buiten?!?! Nee!!

Een selectie van de geweldige kado’s

-        Collega’s van Bas hebben Emmelijn een Chinese naam gegeven: YuanYuan (klinkt als Juenjuen). Het heeft vooral te maken met de dag dat ze geboren is (Lantern Festival), en het type eten dat je dan eet (heet ze nu “kleverige rijst bal”...?!) Maar alle Chinezen die de naam horen zijn het unaniem eens: het schijnt een “very good name” te zijn!

 

-        Daisy vertelde me dat ze eigenlijk naar het ziekenhuis had moeten komen, met een hele kip en heel veel varkensvlees. Maar dat ze dacht dat ik daar wellicht geen behoefte aan zou hebben... Daarom heeft ze wat traditionele Chinese koekjes voor me gekocht.

-        Onze chauffeur Mr. Sun heeft een heel lief Chinees kleding setje voor Emmelijn gekocht – met het nog veel voorkomende open kruis in het broekje!

-        Bomma kwam met een enorme kraam-mand naar het ziekenhuis!

-        Van het ziekenhuis kregen we ook een kraam mand met bloemen. In de mand onder andere: twee gratis specialisten-consultaties (slimme klantenbinding!), bevestiging dat Emmelijn en ik “Members for life” zijn, en dus altijd 20% korting krijgen (nog slimmere klantenbinding!), een tegoedbon voor een foto-shoot van baby en gezin (waarbij de rechten voor gebruik van de foto’s natuurlijk wel voor het ziekenhuis zijn), en een tegoedbon voor een romantisch “candle-light dinner for two” op de laatste avond in het ziekenhuis (incl. 2 glazen wijn)...

-        Bas zijn collega’s in Shanghai hebben een stempel van Emmelijn haar naam gegeven, met het symbool van het paard erbij (voor year of the horse)