Smog en lenteweer

De smog blijft ons hier nog steeds wel bezig houden...
Toevallig was er vanaf de geboorte van Emmelijn een periode van EXTREEM veel smog ("haze", volgens de lokale kranten. Ja, ja... ) Tien dagen bijna continu boven de 300 met regelmatige uitschieters naar 400-500.

Iedereen had het er hier dan ook over. De kranten stonden er bol van (maar niet te negatief, natuurlijk). Sommige mensen hielden hun kinderen thuis van school. En in de lift van ons appartement hing opeens onderstaande lijst met 12 tips van de beheerder over hoe om te gaan met de smog. Nogal dubieuze (en lachwekkende!) tips. Mochten de foto’s niet leesbaar zijn, dan hier een paar hoogtepunten:

-        Draag buiten een muts, want je haar is kwetsbaar voor stof (oh, is dat zo?)

-        En draag buiten een jas, zodat je lichaam minder in rechtstreeks contact komt met de “haze” (is dat schadelijk, dan?) en het is bovendien lekker warm (tja...)

-        Doe je ramen alleen rond het middaguur open (hoezo? Uit metingen blijkt absoluut niet dat de smog dan minder is. En je kunt je ramen natuurlijk beter dicht houden!)

-        Was je neus regelmatig, want door neus pulken beschadig je je neusholte.

-        Eet veel vezels, dit helpt de stoelgang, waardoor je de vuile stoffen kwijtraakt

Hahaha...!

 

Ook op school bij Reijer was de smog een punt van aandacht. Twee maanden geleden had de gemeente/overheid een nieuwe regel opgesteld: “als de voorspelde luchtkwaliteit drie dagen boven 300 is, moeten alle scholen sluiten!” De overheid zou de voorspelling bekend maken, en dan moesten de scholen dus direct dicht. Verder was er niet echt over nagedacht... Op vragen als 'en wat als de werkelijke smog nou meevalt, en het op dag 2 al weer mooi is? Mogen we dan weer open?' Daar was nog geen antwoord op, daar was nog niet over nagedacht. Dus de school keek ook verwachtingsvol uit naar wat de overheid zou doen met deze slechte periode. Nou, niks, dus!! Onder het mom van: ons voorspellingsprogramma gaf geen 3 dagen boven 300 aan... Lekker programma is dat?! Elke leek kon zien aankomen dat het door het voorspelde windstille weer dagen zou gaan duren voor het beter werd! Maar goed, wat ons betreft prima. De school heeft recent veel extra maatregelen genomen om de luchtkwaliteit binnen te verbeteren, dus laat Reijer maar lekker gaan.
Overigens was de school tot niet al te lang geleden ook nog helemaal de weg kwijt... 1,5 jaar geleden nog vroeg een vriendin op school aan de 'school nurse': wat doen jullie aan de luchtkwaliteit in de school? Het antwoord toen was: we zetten elk ochtend de ramen en deuren open om de klaslokalen goed te luchten... WAT?!

Je ziet, het houdt ons hier nog lekker bezig... Een groot voordeel van de smog is wel: je geniet wel extra veel van een mooie dag! Toen de smog weg trok was het opeens lente! Strak blauwe lucht, lekker zonnetje, dus iedereen was gelijk buiten te vinden, gezellig een terrasje pakken, alle kinderen lekker samen spelen, heerlijk! En ook voor Emmelijn betekende dat de eerste keer naar buiten. (Veel te vroeg, natuurlijk, volgens de Chinezen...)

 

Jaarlijkse personeelsfeesten

In China is het een traditie om elk jaar rond Chinees Nieuwjaar “staff dinners” te houden. Dit hoort zo, om de relatie met je personeel warm te houden. Het is ook een bedankje voor het afgelopen jaar. En het is voor het personeel een mooi moment om het management eens een keer voor schut te zetten!
Een gemiddelde staff dinner vindt plaats in een grote zaal van een hotel. In steden als Guangzhou, Beijing en Shanghai komen er wel 130 man opdraven. Het zijn niet alleen de commerciële medewerkers, maar ook het Chinese cabine personeel, de medewerkers van de Vracht en van de Technische Dienst. In Guangzhou zit ook nog eens een groot call center van 100 man.
Het lokale team verzorgt de avond en praat de verschillende optredens en activiteiten aan elkaar. De activiteiten bestaan vooral uit vrij kinderachtige spelletjes, zang en dansjes, maar iedereen geniet er met volle teugen van. Het voelt een beetje als een Nederlands ouderwets kinderfeestje. Verder is het belangrijkste deel van de avond de ‘lucky draw’ (loterij) waarbij er vele prijzen te winnen vallen, zoals Ipad mini, Iphones, tickets naar Europa en bonnen om te winkelen. Dit hoort bij de traditie.
Als management team is het de bedoeling dat je dus wat spellen meespeelt en ook dat je in de loop van de avond een rondje maakt langs alle tafels. Per tafel wordt er dan geproost en zo komt er aardig wat drank naar binnen. De avond begint rond 6 uur ’s avonds en rond half 10 is het alweer afgelopen. Bij de meeste diners ga je dan na afloop met een wat selecter gezelschap naar de karaoke bar, gelukkig wel in een privé kamer waar verder geen vreemden kunnen komen. Daar wordt nog vrolijk een paar uur doorgezongen onder het genot van een drankje.

Hier een opsomming van wat er de afgelopen weken zoal voorbij is gekomen:

-        Verkleedpartijen in Hong Kong

-        Dans voorstellingen van het lokale team, in balletpakjes met preitjes, als cheerleaders, in traditionele Chinese kleding en als knuffelbeesten in Guangzhou

-        Wedstrijdje “beeld een titel van een film uit aan een teamgenoot” - en zo stond ik in Shanghai een Transformer na te doen op het toneel. Helaas (??) is hier geen foto van...

-        Liedjes zingen (karaoke), ik mocht ook het toneel op in Taipei

-        Wedstrijdje “met een lepel pingpongballen naar de overkant brengen” in Taipei

-        Wedstrijdje “verander een tafelgenoot zo snel mogelijk in een paard” met behulp van plastic bordjes en bekertjes in Hong Kong

-        In Guangzhou kregen we eerst traditionele Chinese ballet les, en daarna mochten we ook  ‘free-style’ ballet bewegingen ten tonele brengen (en ik heb menig collega verbaasd met mijn lichtvoetigheid!)

 

-        Wedstrijdje “wie kan de meeste ballen onder een T-shirt proppen” in Hong Kong.

-        In Beijing kregen we buikdans les (van een man?!), allemaal met ontblote buik uiteraard

Tja, laten we zeggen dat het fijn is dat het er weer op zit. Al hebben we een hoop lol gehad.

Hoe is dat nou, een kind krijgen in China?

Een kindje krijgen in China – is dat nou anders dan anders? Hier een aantal van onze ervaringen van de afgelopen weken...

 

Het ziekenhuis

Net als in Nederland is Dieuwertje pas na 8 maanden voor het eerst naar de gynaecoloog in het ziekenhuis gegaan, voor de laatste paar controles en het voorbespreken van de geplande keizersnede. Er zijn hier in Beijing eindeloos veel ziekenhuizen om uit te kiezen, maar door expats wordt overwegend gekozen tussen Beijing United Family Hospital en Oasis Hospital. Wij hebben voor het tweede ziekenhuis gekozen – het bestaat pas 2 jaar en is wat kleinschaliger, waardoor de kans dat je dezelfde artsen/verpleegsters treft wat groter is. En toen we er gingen kijken voelde het gelijk goed – dat is ook wel belangrijk!

Toevallig was er net in januari een nieuw Hoofd Gynaecologie gestart – een Amerikaan met veel ervaring in de VS, Afrika en Europa. Hij wist dus nog weinig van hoe het er in dit ziekenhuis aan toe ging, maar dat was eigenlijk wel prettig: hij was dus (nog) niet geinfecteerd was met de Chinese manier van medische zorg: keer op keer nutteloze standaard dingen meten en vastleggen (je hoort de kassa al rinkelen!), overal handtekeningen met rode stempels op zetten, enz. Deze arts deed gewoon wat er moest gebeuren (weinig, dus), zonder al te veel poespas. Prima!

Omdat de arts zelf nog vast zat in het lastige moeras van aanvragen van visum en werkvergunning, ging de planning van de keizersnede ook wat rommelig. We hebben lang gedacht dat we op maandag 17 feb aan de beurt zouden zijn, maar op het laatste moment (twee dagen van tevoren, om precies te zijn) kwam het de arts toch beter uit om het op 14 feb te doen... OK, ook goed!

Bureaucratie? Nederland kan er ook wat van!

Een van de belangrijkste voorbereidingen die we moesten treffen was zorgen dat onze verzekering de ziekenhuiskosten zou vergoeden – bij voorkeur natuurlijk zonder dat wij het eerst zelf zouden moeten voorschieten... Na veel heen en weer gemail hadden we de bevestiging dat de verzekering de kosten zou vergoeden. Maar een week voor de uitgerekende datum vroeg een accountant van het ziekenhuis me schaapachtig: Mevrouw, u weet toch wel dat uw verzekering alleen kosten voor “de moeder” betaalt, en niet de kosten voor “de baby”? Dus wilt u alstublieft deze verklaring tekenen dat u die kosten zelf gaat betalen?

Huh?! Ik ga naar het ziekenhuis om een kind te krijgen, maar de kosten voor het kind zijn niet gedekt?

Waarom niet, beste verzekeraar? ...Nou, mevrouw, omdat de baby niet op jullie polis vermeld staat. Wat?! Nee, natuurlijk niet, de baby is nog niet geboren! Is het dan de bedoeling dat ik het ongeboren kind nu al aanmeld? Nee, dat kan niet. Dat kan pas als het kind geboren is. Dan meldt u het kind aan, en dan zijn wij natuurlijk bereid om de ziekenhuiskosten voor het kind te vergoeden... Ja, ja... Pffff...

Overigens is het wel begrijpelijk dat de verzekeringsmaatschappij scherp is op de ziekenhuis keuze en gemaakte kosten. Totale kosten voor de keizersnee plus 4 nachten ziekenhuis: ruim 100.000RMB (12.500 Euro). Zet dat maar eens af tegen de 3.000RMB die Daisy betaalde voor haar keizersnee gevolgd door een volle week ziekenhuis in haar geboortestad... 

De ziekenhuis opname

Ruime kamer

 

Before

After

Lekker eten!

Tja, en wat zal ik verder zeggen over de zorg in het ziekenhuis? Ondanks dat het een expat-ziekenhuis is, was de zorg typisch Chinees... Veel focus op formaliteiten (keurig elke 3 uur temperatuur en bloeddruk meten, maar niks doen met de resultaten), weinig initiatief maar een “u-vraagt-wij-draaien” mentaliteit (er is in 5 dagen nog geen prullenbak op mijn kamer geleegd – maar ik had er ook niet om gevraagd...?!), maar absoluut heel vriendelijke en behulpzame mensen!

Een belangrijk medisch verschil was wel dat het niveau aan pijnstillers dat voorgeschreven wordt aanzienlijk lager is dan ik eerder had meegemaakt. Waar in Dubai en NL de morfine, diclofenac en paracetamol rijkelijk werden toegediend, onder het mom van “het is helemaal niet nodig om pijn te hebben” moest ik het hier met een beperkte dosis paracetamol doen, en na 3 dagen kreeg ik niks meer... Om meer te krijgen moest ik telkens weer uitgebreid in discussie met steeds weer een volgende verpleegster, die dan weer navraag moest doen bij een arts, nadat ik had moeten bevestigen dat de pijn echt “ondraaglijk” was (iets wat ik als stoere Hollandse natuurlijk nauwelijks over mijn lippen krijg... “Nee, zo erg is het nou ook weer niet...” en dan maar weer de kiezen op elkaar...) Al met al dus wat meer pijn dan ik had verwacht, en ik ben dan ook een dagje langer in het ziekenhuis gebleven dan andere keren – 4 nachten ipv 3 nachten. Maar dat is nog steeds korter dan hier gebruikelijk is: er staat minimaal 5 nachten voor. Weer een geluk dat de Hoofd Gynaecoloog net nieuw was, en me gewoon liet gaan – want de verpleegsters vonden het maar bizar dat ik al weg ging...!

Al met al ben ik heel blij dat het voor mij de 3^e keer was, en ik een beetje wist wat ik kon verwachten. Het exit-gesprek van de verpleegster was helemaal een giller! In een kwartier werden alle belangrijke tips-and-tricks voor de kersverse moeder moeizaam van een verfrommeld blaadje opgelezen. Terwijl ze moeizaam de Chinese tekst naar het Engels probeerde te vertalen, legde ze me in horten en stoten uit wat ik bijvoorbeeld moest doen om borstontsteking te voorkomen (na... elke voeding... de resterende melk uit... de borst masseren... door in cirkelvormige bewegingen... van buiten naar... binnen de borst... te bewerken... Ja, ja, ik snap het nu helemaal!)

Reacties van Chinezen (veel met dank aan Daisy)

-        Wat fijn dat je moeder er is. Ze slaapt natuurlijk bij je op de kamer, om je ’s nachts te helpen?! Dat gebeurt hier wel altijd...

-        Wat? Stond je de dag na je operatie al weer onder de douche?? Wij mogen ons 10 dagen niet wassen... Vies haar krijg je dan, joh!

-        Wat heeft zij nou in haar mond? Een speen? Wat is dat?

-        Wat? Ga je na 2 weken al weer naar buiten? Wij blijven minstens een maand binnen... Aaaarrggghh!! Neem je Emmelijn ook echt mee naar buiten?!?! Nee!!

Een selectie van de geweldige kado’s

-        Collega’s van Bas hebben Emmelijn een Chinese naam gegeven: YuanYuan (klinkt als Juenjuen). Het heeft vooral te maken met de dag dat ze geboren is (Lantern Festival), en het type eten dat je dan eet (heet ze nu “kleverige rijst bal”...?!) Maar alle Chinezen die de naam horen zijn het unaniem eens: het schijnt een “very good name” te zijn!

 

-        Daisy vertelde me dat ze eigenlijk naar het ziekenhuis had moeten komen, met een hele kip en heel veel varkensvlees. Maar dat ze dacht dat ik daar wellicht geen behoefte aan zou hebben... Daarom heeft ze wat traditionele Chinese koekjes voor me gekocht.

-        Onze chauffeur Mr. Sun heeft een heel lief Chinees kleding setje voor Emmelijn gekocht – met het nog veel voorkomende open kruis in het broekje!

-        Bomma kwam met een enorme kraam-mand naar het ziekenhuis!

-        Van het ziekenhuis kregen we ook een kraam mand met bloemen. In de mand onder andere: twee gratis specialisten-consultaties (slimme klantenbinding!), bevestiging dat Emmelijn en ik “Members for life” zijn, en dus altijd 20% korting krijgen (nog slimmere klantenbinding!), een tegoedbon voor een foto-shoot van baby en gezin (waarbij de rechten voor gebruik van de foto’s natuurlijk wel voor het ziekenhuis zijn), en een tegoedbon voor een romantisch “candle-light dinner for two” op de laatste avond in het ziekenhuis (incl. 2 glazen wijn)...

-        Bas zijn collega’s in Shanghai hebben een stempel van Emmelijn haar naam gegeven, met het symbool van het paard erbij (voor year of the horse)

Emmelijn!

En hier is ze dan!

 

Emmelijn Stijntje Nietard Gerressen

Geboren op 14 februari 2014 in Beijing.

Valentijnsdag, maar in China ook Lantern Festival: de 15^e dag van het nieuwe jaar, de eerste volle maan, de laatste dag van Spring Festival. Een hele speciale dag, dus!

 

 

Oh, wat zijn we trots!

 

 

 

Grote broer Reijer heeft natuurlijk al ervaring met kleine zusjes...

 

 

Grote zus Flinne moet soms nog een beetje wennen aan wie ook al weer de baby is...

 

 En wat is het heerlijk dat Bomma er (weer) is om te helpen tijdens de eerste hectische weken!

Sneeuw!

 

Chinees Nieuwjaar

Op 31 januari was het dan zover. Het langverwachte Chinese Nieuwjaar diende zich aan. 2014 is “the year of the (wooden) Horse”, en het is het jaar 4711 volgens de Chinese jaartelling.

Eigenlijk heet het hier geen Chinees Nieuwjaar maar Lunar New Year (de datum is gekoppeld aan de stand van de maan, dus het feest valt elk jaar op een andere datum) of Spring Festival (wat vooral slaat of de twee weken feest die er achter aan komen, tot aan het Lantaarn feest).

De viering van het Chinese nieuwjaar is ontstaan uit enkele mythes en legendes:  Lang geleden, in de Han dynastie, was er een monster genaamd ‘Nian’. Dit monster kwam elk jaar naar een dorpje toe om de mensen de stuipen op het lijf te jagen. Op een dag, op goed geluk, ontdekten de dorpelingen dat Nian ook ergens bang voor was. Hij was bang voor de kleur rood en nog banger zelfs voor lawaai. De dorpelingen bereidden zich voor. Toen Nian verscheen, rende iedereen in het dorp zo snel mogelijk om rode spandoeken te laten zien en instrumenten die lawaai maakten. Dit maakte Nian zo bang dat hij wegrende en nooit meer terug is gekomen.

Sindsdien staat in China de kleur rood voor geluk en plezier, en worden alle deuren en huizen met nieuwjaar met rode ornamenten versierd en is vuurwerk natuurlijk de manier om veel lawaai te maken! Ook het thema “lente” komt terug in de versiering: overal in de stad vind je kale boompjes die met namaak roze lente-bloesem zijn versierd, en behangen zijn met rode wens-briefjes.

 

  

Men zegt hier: “Xin Nian Kuai le” en dit betekent letterlijk “new year happy”. Ook de kreet “Gong Xi Fa Cai” wordt volop gebruikt, en die betekent zoiets als “wishing you lots of money” – een betere wens kun je iemand hier in China niet geven!
Het is dan ook traditie dat er met het nieuwjaar Hong Bao (letterlijk “red envelope”, ook wel “lucky money” genoemd) wordt uitgedeeld. Traditioneel gebeurt dit vooral in familie-verband ((groot)ouders aan kinderen, getrouwde echtparen aan jonge vrijgezellen), maar tegenwoordig ook zeker in werk/dienst verband. We hebben dan ook een mooi stapeltje rode envelopjes gevuld voor onze chauffeur, onze Daisy, de buschauffeur en ayi van Reijer’s schoolbus, en de receptie medewerkers beneden. Welk bedrag je per persoon geeft is ook nog een heel gepuzzel, waarbij je naast de hoogte van het bedrag vooral ook moet opletten dat elk cijfer een eigen symboliek meedraagt: de 4 staat voor de dood – dus nooit een bedrag waar een 4 in voorkomt, of wat uit 4 briefjes is samengesteld! Verder schijnt de 8 dan weer voor veel voorspoed te staan, dus 88 is bijvoorbeeld helemaal prachtig. Je overhandigt zo’n envelopje netjes met twee handen, en officieel hoort de ontvanger 3x te weigeren alvorens de envelop aan te nemen. Pfff, al met al een hoop gedoe! De envelop wordt niet gelijk opengemaakt, dus als we per ongeluk toch iemand beledigd hebben, zullen we daar niet zo snel achter komen...?!

Voor de Chinezen is het Spring Festival hét familiefeest. Veel mensen hebben een hele week vrij (de langste vakantie van het jaar voor Chinezen!) en mensen reizen dan ook massaal naar hun geboorteplaats. De kranten stonden dan ook al wekenlang bol van artikelen over de chaos die elk jaar weer optreedt in het openbaar vervoer. Daarnaast waren er veel nieuwsberichten en media campagnes om mensen te stimuleren om geen/minder vuurwerk te kopen, ivm de smog problemen in de grote steden.

Onze kennissenkring had ons ook al voorbereid: Beijing verandert tijdens het Spring Festival echt in een spookstad, alles is een week lang dicht. En er wordt een week lang non-stop vuurwerk afgestoken!

Nou, het klopt inderdaad dat de stad is leeg gelopen – er rijden nauwelijks auto’s, je ziet bijna geen mensen op straat, en veel winkels en restaurants zijn een paar dagen dicht. Wat betreft het vuurwerk viel het wel mee. Op oudjaarsavond begonnen ze rond 6 uur met knallen, en rond middernacht ging het echt goed los! Prachtig sier vuurwerk, en tussen de spiegelende glazen gebouwen extra spectaculair! Het was wel prettig dat er officieel een verbod was op vuurwerk in onze wijk (dat had misschien nog te maken met de brand in het Rem Koolhaas gebouw een paar jaar terug?), dus we konden vooral goed genieten van het mooie hoge vuurwerk overal in de stad om ons heen. En hoewel de Chinezen natuurlijk bekend staan om hun matten met rotjes, heb je hier geen last van de strijker-bommen die de hele nacht je ramen laten rammelen. En net als in Nederland was het een paar uur later weer gewoon rustig. (En de smog viel trouwens ook erg mee – net na middernacht een paar uur een AQI boven de 400, maar ’s ochtends al weer gezakt naar gewone waarden.)

Als afsluiter willen we jullie natuurlijk allemaal een Xin Nian Kuai Le wensen – en beter dan ons Chineesje Reijer dat in dit filmpje doet, kunnen wij het niet!