Kerstvakantie met Oma Betty en Opa Loek

Op dinsdag 24 december was het zover: Reijer en Bas konden Oma Betty en Opa Loek ophalen op het vliegveld! Een bezoek met een bijzondere twist, want zij waren 17 jaar geleden al eens eerder in Beijing geweest, dus wat zouden ze er nu van vinden?!
Na twee heerlijke weken was de eindconclusie: terwijl de historische attracties (gelukkig!) nog even indrukwekkend zijn, is er van het straatbeeld van 17 jaar geleden bijna niks meer terug te vinden. Toen had je nauwelijks 2x2 baans wegen, overal eet-kraampjes langs de straten, krekeltjes in doosjes te koop, vogelkooitjes, Mao jasjes, en natuurlijk FIETSEN!! Nu heb je vooral glazen wolkenkrabbers, 6x6 baans snelwegen, nauwelijks fietsen maar ongelofelijk veel auto’s... Eigenlijk onherkenbaar.
We hebben in de twee weken dat ze er waren ontzettend veel gedaan. Natuurlijk hebben we samen Kerst en Oud & Nieuw gevierd, en vlak daarna de verjaardag van Loek:

Maar ook veel sight-seeing tochtjes, hier een impressie met foto’s:

·       de hutongs bij HouHai (Nan Luogu Hutong),

 

·       de tempel of Heaven,

 

 

 

·       Qianmen en Dashilan Street,

 

·       de shopping malls bij ons in de buurt,

 

·       en ook de overgebleven hutongs en woonwijkjes bij ons in de buurt, lopend op weg naar Bas zijn kantoor,

·       de Chinese muur bij Mutianyu, een flinke klim maar zeker de moeite waard op Oudjaarsdag, 

 

·       Wangfuying street (moderne winkelstraat) met achtergelegen hutongs, vooral bekend om bijzondere eet-tentjes met schorpioenen, zeepaardjes en zeesterren. Maar deze keer ook met memorabele ontmoeting met een keizerlijk stel...!

·       De verboden stad,

 

·       Het zomer paleis, heel bijzonder in de winter, met bevroren kanalen en meren waar met schaats-sleetjes op gegleden werd.

 

 

·       De Lama tempel

En verder hebben we natuurlijk gewoon lekker genoten van de gezelligheid samen. Reijer heeft eindeloos het auto race spelletje van de IPad van Oma nagespeeld met Duplo, waarbij Oma en Opa om de beurt het rode autootje moesten besturen. En Flinne heeft ons veel pret bezorgd door als kleine brutale pinguïn op haar nieuwe rode laarsjes rond te waggelen op straat.

 

Ook zijn we lekker met Oma naar het zwembad geweest. En naar de speeltuin.

 

 

En de dames zijn samen naar de nagel-studio geweest.

En toen de vakantie weer voorbij was, moest Reijer natuurlijk naar de schoolbus gebracht worden, en dat wilde oma ook wel eens meemaken. Oma en opa zijn ook nog een kijkje gaan nemen op school en in zijn klas.

En zoals gewoonlijk ook weer eindeloos veel lekker eten: Peking eend, Chinees, Indiaas, Thais, Italiaans, Vietnamees, en ga zo maar door.

 

 

Al met al dus een top Kerst vakantie!

Happy New Year!

We hebben 2013 toepasselijk afgesloten met zelfgemaakte oliebollen en een bezoekje aan de Chinese Muur. En ’s avonds hadden we het geluk dat wij tegenover een van de belangrijkste New Year’s Eve verzamelpunten van Beijing wonen: we hadden al gelezen dat Chinezen vrij massaal naar The Place (het grootste TV scherm van de wereld, bij ons aan de overkant van de straat) komen, om daar samen af te tellen naar het nieuwe jaar. Dat wilden we meemaken!

Nou, daarmee was dan ook alles gezegd: een massa Chinezen, die gezamenlijk aftelden naar het nieuwe jaar, 1 keer heel hard juichten, een paar ballonnen de lucht in lieten vliegen, en toen weer snel naar huis vertrokken. Grappig om mee te maken. 1 januari is wel een vrije dag voor de Chinezen, maar verder stelt het hier dus weinig voor.

Via deze weg willen we jullie allemaal een heel gelukkig en gezond 2014 wensen!!!

Liefs van Bas, Dieuwertje, Reijer en Flinne (en baby X...)

 

 

 

En hier nog een filmpje - leuk he, dat aftellen in het Chinees!

 

Kerst in Beijing

Kerstmis is geen officiële Chinese feestdag. De Chinezen hebben geen vrije dag, en ook in huis hebben ze meestal geen kerstversiering. Maar in de stad is (waarschijnlijk vooral voor commerciële doeleinden) wel volop kerstversiering te vinden. Veel kleuren, niet altijd even mooi, overal kerst muziek, regelmatig slanke Chinese Kerstmannen - al met al toch wel heel gezellig.

De meeste expats zijn het land uit, maar wij zijn lekker hier gebleven, met gezellig bezoek van Betty (moeder van Bas) en Loek. Mede hierdoor vonden de kinderen op kerst ochtend een geweldige stapel pakjes onder de boom. En ’s avonds hebben we met z’n allen genoten van een alternatief op de ‘traditionele kerst kalkoen’: Peking eend.

 

 

 

 

Zaterdag 14 december - Lama tempel

We hadden bedacht dat het misschien wel leuk zou zijn om naar een kerstmarkt te gaan in cultureel centrum ‘The Hutong’, toepasselijk gelegen in een hutong vlakbij de Lama tempel. De kerstmarkt bleek meer een glühwein festijn te zijn in een relatief klein en vol gebouw, dus met 2 kinderen en de kinderwagen was dit niet zo’n goed idee. Nou ja, dan gaan we toch naar de Lama tempel?!
De Lama tempel is een Tibetaans boeddhistisch complex, met verschillende zalen. De boeddhistische goden worden steeds groter naarmate je verder op het complex komt. Even wat historie (met dank aan internet): De Lama Tempel werd in 1694 gebouwd als onderdeel van de stadsmuur. Hij fungeerde als woning voor keizer Kangxi, voordat hij in 1722 de troon besteeg. Omdat Kangxi hier had geleefd, werd dit pand, volgens Chinese traditie, een tempel. Het is inmiddels een van de belangrijkste Tibetaanse tempels buiten Tibet.  
Het is opvallend om te zien dat er zoveel Chinezen wierook stokjes kopen en aan het bidden zijn. Dit terwijl ze over het algemeen helemaal niet gelovig zijn. Het zal er wel mee te maken hebben dat ze erg van symboliek houden.
Reijer vond het er trouwens ook erg leuk, hij vond de grote boeddha's geweldig, en overal lekker klimmen en klauteren op de muurtjes en trappen is ook altijd een feest. En we zijn best een beetje benieuwd waar hij nou om gewenst heeft bij het bid wiel...

Bas zijn werk

We krijgen vaak opmerkingen over dat ons leventje hier soms wel eens op een lange vakantie lijkt. Logisch, want we vertellen bijna niks over Bas zijn werk. Vooral omdat dat op een openbaar toegankelijke blog misschien niet altijd even handig is... Maar op veler verzoek hier dan toch een verhaal over een paar van Bas zijn ervaringen:
Bas is voor zijn werk veel op reis geweest de afgelopen 2 maanden. Allereerst moest hij natuurlijk alle steden bezoeken waar op gevlogen wordt. Allereerst om de lokale teams te leren kennen, maar daarnaast ook om samen actieplannen op te stellen voor de komende 3 maanden. Naast Beijing zitten de teams in Shanghai, Chengdu, Hangzhou, Guangzhou, Wuhan, Xiamen, Hong Kong en Taipei. Het zijn vaak maar bezoekjes van 1 dag per locatie, en de bestemmingen worden met elkaar gecombineerd zodat er de volgende dag weer een andere miljoenenstad aangedaan wordt. Het geeft enorm veel indrukken, maar ook een gevoel dat je de steden nooit helemaal goed zult leren kennen. Er is simpelweg geen tijd voor.
Bas heeft zo in korte tijd de Chinese keuken van alle provincies leren kennen en een grote verzameling nieuwe contacten opgedaan, zoals de ambassadeurs, consul-generaals, luchthaven autoriteiten, burgemeesters, bedrijven, reisagenten, Chinese luchtvaartmaatschappijen, journalisten etc... En aangezien het uitwisselen van visitekaartjes in China tot een van de belangrijkste beleefdheidsvormen hoort, heeft hij langzamerhand genoeg kaartjes om het hele huis mee te behangen! (Niet zo beleefd natuurlijk, dus hij levert ze keurig in bij zijn assistente.) Daarnaast is het bij ontmoetingen met jongeren ook vaste routine bij een introductie dat telefoonnummers worden uitgewisseld (via telefonisch scannen), zodat je gelijk “WeChat” vrienden bent – een soort combinatie van WhatsApp en Facebook, waar ongelofelijk veel gebruik van wordt gemaakt. Erg leuk. (Tip: je kunt deze App in NL ook gewoon downloaden, probeer het maar eens!)
Een vergadering met een Chinese delegatie is trouwens wel even wennen. Je zit in grote fauteuils, op volgorde van belangrijkheid. De belangrijkste persoon zit aan het hoofd in een fauteuil naast zijn gastheer. De bedoeling is om eerst 15 minuten lang vriendelijkheden uit te wisselen, voordat het echte onderwerp slechts zeer indirect wordt aangestipt. Vaak is dit wel voldoende om een en ander in beweging te zetten. Na een goede vergadering volgt meestal een diner met Gan Bei. Letterlijk betekent dit “leeg glas”, dus moet je steeds je glas in 1 keer leeg drinken. Er wordt zo geproost met eindeloos veel mensen, te beginnen met de gastheer en later met de andere tafelgasten. Hoe meer er gedronken wordt, hoe beter de relatie is. Met rode wijn gaat dit prima, maar met Mou Tai (lokale sterke drank, soort jenever) zijn het zware avonden. Gelukkig beginnen deze diners vaak al om 6 uur en eindigen ze voor 9 uur. Het wordt dus nooit laat. Aan het einde van zo’n diner wordt er altijd een cadeau uitgewisseld. Het kiezen van welk kado gegeven wordt, wordt gelukkig door een van Bas zijn medewerkers gedaan – en ook in goed overleg met de gastheer, want een ongelijkwaardig kado zou zeer ongepast zijn.
Deze weken van reizen zijn voor Bas naast erg leuk ook erg hectisch en vermoeiend geweest. Er is gebleken dat vooruit plannen in de Chinese zaken-cultuur niet erg gebruikelijk is. Ontmoetingen met hoogwaardigheidsbekleders laten zich moeilijk plannen. Eerst ontvang je een mail: er is morgen een belangrijke meeting gepland in Wuhan, ben jij dan hier?! Ehhh, nou, nee... Eerst voel je je erg bezwaard om nee te zeggen, maar gelukkig blijkt dat dat best kan. Vervolgens spreek je een nieuwe, realistische datum af, en probeer je te achterhalen met wie de meeting eigenlijk is, hoe laat hij begint, en waar het is. Maar deze laatste paar ‘details’ worden vaak pas op de dag zelf bekend. Enige flexibiliteit en veel geduld is hier dus wel noodzakelijk.
Een leuke bijkomstigheid bij het reizen is dat Bas vooral in alle hotels erg goed ontvangen wordt. Bij het zien van zijn functie-titel gaan vaak alle remmen los en wordt de hotel kamer geüpgrade, en wordt hij gestalkt door de hotel manager of alles wel naar wens is. Ze hopen namelijk een contract voor het vliegend personeel binnen te halen - ik zal ze maar niet vertellen dat daar een andere afdeling over beslist?!
Een ander fenomeen is de pers. Meestal worden er persconferenties georganiseerd, en daar komen ze in groten getale op af. Ze zijn super vriendelijk en geven je vooraf de vragen. Tijdens de interviews luisteren ze aandachtig en liggen er meerdere telefoons met memo recorders op tafel. Er worden slechts een paar additionele vragen gesteld, maar nooit om het je echt lastig te maken. In de kranten en tijdschriften staan dan ook vaak hele positieve artikelen. Laatst was er dan ook het jaarlijkse pers ‘thank you’ diner georganiseerd (is gebruikelijk hier), en daar zat Bas dan in zijn eentje met 60 journalisten te tafelen. Dit zijn toch bijzondere ervaringen.