Jaarlijkse personeelsfeesten

In China is het een traditie om elk jaar rond Chinees Nieuwjaar “staff dinners” te houden. Dit hoort zo, om de relatie met je personeel warm te houden. Het is ook een bedankje voor het afgelopen jaar. En het is voor het personeel een mooi moment om het management eens een keer voor schut te zetten!
Een gemiddelde staff dinner vindt plaats in een grote zaal van een hotel. In steden als Guangzhou, Beijing en Shanghai komen er wel 130 man opdraven. Het zijn niet alleen de commerciële medewerkers, maar ook het Chinese cabine personeel, de medewerkers van de Vracht en van de Technische Dienst. In Guangzhou zit ook nog eens een groot call center van 100 man.
Het lokale team verzorgt de avond en praat de verschillende optredens en activiteiten aan elkaar. De activiteiten bestaan vooral uit vrij kinderachtige spelletjes, zang en dansjes, maar iedereen geniet er met volle teugen van. Het voelt een beetje als een Nederlands ouderwets kinderfeestje. Verder is het belangrijkste deel van de avond de ‘lucky draw’ (loterij) waarbij er vele prijzen te winnen vallen, zoals Ipad mini, Iphones, tickets naar Europa en bonnen om te winkelen. Dit hoort bij de traditie.
Als management team is het de bedoeling dat je dus wat spellen meespeelt en ook dat je in de loop van de avond een rondje maakt langs alle tafels. Per tafel wordt er dan geproost en zo komt er aardig wat drank naar binnen. De avond begint rond 6 uur ’s avonds en rond half 10 is het alweer afgelopen. Bij de meeste diners ga je dan na afloop met een wat selecter gezelschap naar de karaoke bar, gelukkig wel in een privé kamer waar verder geen vreemden kunnen komen. Daar wordt nog vrolijk een paar uur doorgezongen onder het genot van een drankje.

Hier een opsomming van wat er de afgelopen weken zoal voorbij is gekomen:

-        Verkleedpartijen in Hong Kong

-        Dans voorstellingen van het lokale team, in balletpakjes met preitjes, als cheerleaders, in traditionele Chinese kleding en als knuffelbeesten in Guangzhou

-        Wedstrijdje “beeld een titel van een film uit aan een teamgenoot” - en zo stond ik in Shanghai een Transformer na te doen op het toneel. Helaas (??) is hier geen foto van...

-        Liedjes zingen (karaoke), ik mocht ook het toneel op in Taipei

-        Wedstrijdje “met een lepel pingpongballen naar de overkant brengen” in Taipei

-        Wedstrijdje “verander een tafelgenoot zo snel mogelijk in een paard” met behulp van plastic bordjes en bekertjes in Hong Kong

-        In Guangzhou kregen we eerst traditionele Chinese ballet les, en daarna mochten we ook  ‘free-style’ ballet bewegingen ten tonele brengen (en ik heb menig collega verbaasd met mijn lichtvoetigheid!)

 

-        Wedstrijdje “wie kan de meeste ballen onder een T-shirt proppen” in Hong Kong.

-        In Beijing kregen we buikdans les (van een man?!), allemaal met ontblote buik uiteraard

Tja, laten we zeggen dat het fijn is dat het er weer op zit. Al hebben we een hoop lol gehad.

Hoe is dat nou, een kind krijgen in China?

Een kindje krijgen in China – is dat nou anders dan anders? Hier een aantal van onze ervaringen van de afgelopen weken...

 

Het ziekenhuis

Net als in Nederland is Dieuwertje pas na 8 maanden voor het eerst naar de gynaecoloog in het ziekenhuis gegaan, voor de laatste paar controles en het voorbespreken van de geplande keizersnede. Er zijn hier in Beijing eindeloos veel ziekenhuizen om uit te kiezen, maar door expats wordt overwegend gekozen tussen Beijing United Family Hospital en Oasis Hospital. Wij hebben voor het tweede ziekenhuis gekozen – het bestaat pas 2 jaar en is wat kleinschaliger, waardoor de kans dat je dezelfde artsen/verpleegsters treft wat groter is. En toen we er gingen kijken voelde het gelijk goed – dat is ook wel belangrijk!

Toevallig was er net in januari een nieuw Hoofd Gynaecologie gestart – een Amerikaan met veel ervaring in de VS, Afrika en Europa. Hij wist dus nog weinig van hoe het er in dit ziekenhuis aan toe ging, maar dat was eigenlijk wel prettig: hij was dus (nog) niet geinfecteerd was met de Chinese manier van medische zorg: keer op keer nutteloze standaard dingen meten en vastleggen (je hoort de kassa al rinkelen!), overal handtekeningen met rode stempels op zetten, enz. Deze arts deed gewoon wat er moest gebeuren (weinig, dus), zonder al te veel poespas. Prima!

Omdat de arts zelf nog vast zat in het lastige moeras van aanvragen van visum en werkvergunning, ging de planning van de keizersnede ook wat rommelig. We hebben lang gedacht dat we op maandag 17 feb aan de beurt zouden zijn, maar op het laatste moment (twee dagen van tevoren, om precies te zijn) kwam het de arts toch beter uit om het op 14 feb te doen... OK, ook goed!

Bureaucratie? Nederland kan er ook wat van!

Een van de belangrijkste voorbereidingen die we moesten treffen was zorgen dat onze verzekering de ziekenhuiskosten zou vergoeden – bij voorkeur natuurlijk zonder dat wij het eerst zelf zouden moeten voorschieten... Na veel heen en weer gemail hadden we de bevestiging dat de verzekering de kosten zou vergoeden. Maar een week voor de uitgerekende datum vroeg een accountant van het ziekenhuis me schaapachtig: Mevrouw, u weet toch wel dat uw verzekering alleen kosten voor “de moeder” betaalt, en niet de kosten voor “de baby”? Dus wilt u alstublieft deze verklaring tekenen dat u die kosten zelf gaat betalen?

Huh?! Ik ga naar het ziekenhuis om een kind te krijgen, maar de kosten voor het kind zijn niet gedekt?

Waarom niet, beste verzekeraar? ...Nou, mevrouw, omdat de baby niet op jullie polis vermeld staat. Wat?! Nee, natuurlijk niet, de baby is nog niet geboren! Is het dan de bedoeling dat ik het ongeboren kind nu al aanmeld? Nee, dat kan niet. Dat kan pas als het kind geboren is. Dan meldt u het kind aan, en dan zijn wij natuurlijk bereid om de ziekenhuiskosten voor het kind te vergoeden... Ja, ja... Pffff...

Overigens is het wel begrijpelijk dat de verzekeringsmaatschappij scherp is op de ziekenhuis keuze en gemaakte kosten. Totale kosten voor de keizersnee plus 4 nachten ziekenhuis: ruim 100.000RMB (12.500 Euro). Zet dat maar eens af tegen de 3.000RMB die Daisy betaalde voor haar keizersnee gevolgd door een volle week ziekenhuis in haar geboortestad... 

De ziekenhuis opname

Ruime kamer

 

Before

After

Lekker eten!

Tja, en wat zal ik verder zeggen over de zorg in het ziekenhuis? Ondanks dat het een expat-ziekenhuis is, was de zorg typisch Chinees... Veel focus op formaliteiten (keurig elke 3 uur temperatuur en bloeddruk meten, maar niks doen met de resultaten), weinig initiatief maar een “u-vraagt-wij-draaien” mentaliteit (er is in 5 dagen nog geen prullenbak op mijn kamer geleegd – maar ik had er ook niet om gevraagd...?!), maar absoluut heel vriendelijke en behulpzame mensen!

Een belangrijk medisch verschil was wel dat het niveau aan pijnstillers dat voorgeschreven wordt aanzienlijk lager is dan ik eerder had meegemaakt. Waar in Dubai en NL de morfine, diclofenac en paracetamol rijkelijk werden toegediend, onder het mom van “het is helemaal niet nodig om pijn te hebben” moest ik het hier met een beperkte dosis paracetamol doen, en na 3 dagen kreeg ik niks meer... Om meer te krijgen moest ik telkens weer uitgebreid in discussie met steeds weer een volgende verpleegster, die dan weer navraag moest doen bij een arts, nadat ik had moeten bevestigen dat de pijn echt “ondraaglijk” was (iets wat ik als stoere Hollandse natuurlijk nauwelijks over mijn lippen krijg... “Nee, zo erg is het nou ook weer niet...” en dan maar weer de kiezen op elkaar...) Al met al dus wat meer pijn dan ik had verwacht, en ik ben dan ook een dagje langer in het ziekenhuis gebleven dan andere keren – 4 nachten ipv 3 nachten. Maar dat is nog steeds korter dan hier gebruikelijk is: er staat minimaal 5 nachten voor. Weer een geluk dat de Hoofd Gynaecoloog net nieuw was, en me gewoon liet gaan – want de verpleegsters vonden het maar bizar dat ik al weg ging...!

Al met al ben ik heel blij dat het voor mij de 3^e keer was, en ik een beetje wist wat ik kon verwachten. Het exit-gesprek van de verpleegster was helemaal een giller! In een kwartier werden alle belangrijke tips-and-tricks voor de kersverse moeder moeizaam van een verfrommeld blaadje opgelezen. Terwijl ze moeizaam de Chinese tekst naar het Engels probeerde te vertalen, legde ze me in horten en stoten uit wat ik bijvoorbeeld moest doen om borstontsteking te voorkomen (na... elke voeding... de resterende melk uit... de borst masseren... door in cirkelvormige bewegingen... van buiten naar... binnen de borst... te bewerken... Ja, ja, ik snap het nu helemaal!)

Reacties van Chinezen (veel met dank aan Daisy)

-        Wat fijn dat je moeder er is. Ze slaapt natuurlijk bij je op de kamer, om je ’s nachts te helpen?! Dat gebeurt hier wel altijd...

-        Wat? Stond je de dag na je operatie al weer onder de douche?? Wij mogen ons 10 dagen niet wassen... Vies haar krijg je dan, joh!

-        Wat heeft zij nou in haar mond? Een speen? Wat is dat?

-        Wat? Ga je na 2 weken al weer naar buiten? Wij blijven minstens een maand binnen... Aaaarrggghh!! Neem je Emmelijn ook echt mee naar buiten?!?! Nee!!

Een selectie van de geweldige kado’s

-        Collega’s van Bas hebben Emmelijn een Chinese naam gegeven: YuanYuan (klinkt als Juenjuen). Het heeft vooral te maken met de dag dat ze geboren is (Lantern Festival), en het type eten dat je dan eet (heet ze nu “kleverige rijst bal”...?!) Maar alle Chinezen die de naam horen zijn het unaniem eens: het schijnt een “very good name” te zijn!

 

-        Daisy vertelde me dat ze eigenlijk naar het ziekenhuis had moeten komen, met een hele kip en heel veel varkensvlees. Maar dat ze dacht dat ik daar wellicht geen behoefte aan zou hebben... Daarom heeft ze wat traditionele Chinese koekjes voor me gekocht.

-        Onze chauffeur Mr. Sun heeft een heel lief Chinees kleding setje voor Emmelijn gekocht – met het nog veel voorkomende open kruis in het broekje!

-        Bomma kwam met een enorme kraam-mand naar het ziekenhuis!

-        Van het ziekenhuis kregen we ook een kraam mand met bloemen. In de mand onder andere: twee gratis specialisten-consultaties (slimme klantenbinding!), bevestiging dat Emmelijn en ik “Members for life” zijn, en dus altijd 20% korting krijgen (nog slimmere klantenbinding!), een tegoedbon voor een foto-shoot van baby en gezin (waarbij de rechten voor gebruik van de foto’s natuurlijk wel voor het ziekenhuis zijn), en een tegoedbon voor een romantisch “candle-light dinner for two” op de laatste avond in het ziekenhuis (incl. 2 glazen wijn)...

-        Bas zijn collega’s in Shanghai hebben een stempel van Emmelijn haar naam gegeven, met het symbool van het paard erbij (voor year of the horse)

Emmelijn!

En hier is ze dan!

 

Emmelijn Stijntje Nietard Gerressen

Geboren op 14 februari 2014 in Beijing.

Valentijnsdag, maar in China ook Lantern Festival: de 15^e dag van het nieuwe jaar, de eerste volle maan, de laatste dag van Spring Festival. Een hele speciale dag, dus!

 

 

Oh, wat zijn we trots!

 

 

 

Grote broer Reijer heeft natuurlijk al ervaring met kleine zusjes...

 

 

Grote zus Flinne moet soms nog een beetje wennen aan wie ook al weer de baby is...

 

 En wat is het heerlijk dat Bomma er (weer) is om te helpen tijdens de eerste hectische weken!

Sneeuw!

 

Chinees Nieuwjaar

Op 31 januari was het dan zover. Het langverwachte Chinese Nieuwjaar diende zich aan. 2014 is “the year of the (wooden) Horse”, en het is het jaar 4711 volgens de Chinese jaartelling.

Eigenlijk heet het hier geen Chinees Nieuwjaar maar Lunar New Year (de datum is gekoppeld aan de stand van de maan, dus het feest valt elk jaar op een andere datum) of Spring Festival (wat vooral slaat of de twee weken feest die er achter aan komen, tot aan het Lantaarn feest).

De viering van het Chinese nieuwjaar is ontstaan uit enkele mythes en legendes:  Lang geleden, in de Han dynastie, was er een monster genaamd ‘Nian’. Dit monster kwam elk jaar naar een dorpje toe om de mensen de stuipen op het lijf te jagen. Op een dag, op goed geluk, ontdekten de dorpelingen dat Nian ook ergens bang voor was. Hij was bang voor de kleur rood en nog banger zelfs voor lawaai. De dorpelingen bereidden zich voor. Toen Nian verscheen, rende iedereen in het dorp zo snel mogelijk om rode spandoeken te laten zien en instrumenten die lawaai maakten. Dit maakte Nian zo bang dat hij wegrende en nooit meer terug is gekomen.

Sindsdien staat in China de kleur rood voor geluk en plezier, en worden alle deuren en huizen met nieuwjaar met rode ornamenten versierd en is vuurwerk natuurlijk de manier om veel lawaai te maken! Ook het thema “lente” komt terug in de versiering: overal in de stad vind je kale boompjes die met namaak roze lente-bloesem zijn versierd, en behangen zijn met rode wens-briefjes.

 

  

Men zegt hier: “Xin Nian Kuai le” en dit betekent letterlijk “new year happy”. Ook de kreet “Gong Xi Fa Cai” wordt volop gebruikt, en die betekent zoiets als “wishing you lots of money” – een betere wens kun je iemand hier in China niet geven!
Het is dan ook traditie dat er met het nieuwjaar Hong Bao (letterlijk “red envelope”, ook wel “lucky money” genoemd) wordt uitgedeeld. Traditioneel gebeurt dit vooral in familie-verband ((groot)ouders aan kinderen, getrouwde echtparen aan jonge vrijgezellen), maar tegenwoordig ook zeker in werk/dienst verband. We hebben dan ook een mooi stapeltje rode envelopjes gevuld voor onze chauffeur, onze Daisy, de buschauffeur en ayi van Reijer’s schoolbus, en de receptie medewerkers beneden. Welk bedrag je per persoon geeft is ook nog een heel gepuzzel, waarbij je naast de hoogte van het bedrag vooral ook moet opletten dat elk cijfer een eigen symboliek meedraagt: de 4 staat voor de dood – dus nooit een bedrag waar een 4 in voorkomt, of wat uit 4 briefjes is samengesteld! Verder schijnt de 8 dan weer voor veel voorspoed te staan, dus 88 is bijvoorbeeld helemaal prachtig. Je overhandigt zo’n envelopje netjes met twee handen, en officieel hoort de ontvanger 3x te weigeren alvorens de envelop aan te nemen. Pfff, al met al een hoop gedoe! De envelop wordt niet gelijk opengemaakt, dus als we per ongeluk toch iemand beledigd hebben, zullen we daar niet zo snel achter komen...?!

Voor de Chinezen is het Spring Festival hét familiefeest. Veel mensen hebben een hele week vrij (de langste vakantie van het jaar voor Chinezen!) en mensen reizen dan ook massaal naar hun geboorteplaats. De kranten stonden dan ook al wekenlang bol van artikelen over de chaos die elk jaar weer optreedt in het openbaar vervoer. Daarnaast waren er veel nieuwsberichten en media campagnes om mensen te stimuleren om geen/minder vuurwerk te kopen, ivm de smog problemen in de grote steden.

Onze kennissenkring had ons ook al voorbereid: Beijing verandert tijdens het Spring Festival echt in een spookstad, alles is een week lang dicht. En er wordt een week lang non-stop vuurwerk afgestoken!

Nou, het klopt inderdaad dat de stad is leeg gelopen – er rijden nauwelijks auto’s, je ziet bijna geen mensen op straat, en veel winkels en restaurants zijn een paar dagen dicht. Wat betreft het vuurwerk viel het wel mee. Op oudjaarsavond begonnen ze rond 6 uur met knallen, en rond middernacht ging het echt goed los! Prachtig sier vuurwerk, en tussen de spiegelende glazen gebouwen extra spectaculair! Het was wel prettig dat er officieel een verbod was op vuurwerk in onze wijk (dat had misschien nog te maken met de brand in het Rem Koolhaas gebouw een paar jaar terug?), dus we konden vooral goed genieten van het mooie hoge vuurwerk overal in de stad om ons heen. En hoewel de Chinezen natuurlijk bekend staan om hun matten met rotjes, heb je hier geen last van de strijker-bommen die de hele nacht je ramen laten rammelen. En net als in Nederland was het een paar uur later weer gewoon rustig. (En de smog viel trouwens ook erg mee – net na middernacht een paar uur een AQI boven de 400, maar ’s ochtends al weer gezakt naar gewone waarden.)

Als afsluiter willen we jullie natuurlijk allemaal een Xin Nian Kuai Le wensen – en beter dan ons Chineesje Reijer dat in dit filmpje doet, kunnen wij het niet!

 

Lucht kwaliteit

Nu we hier een tijdje wonen, en we wat meer ervaring hebben opgedaan met de voorkomende lucht kwaliteit in Beijing, vond ik het tijd worden om wat huiswerk te doen. (Ik blijf een Delftse nerd, natuurlijk!!)

We gebruiken zelf een App om de luchtkwaliteit in de gaten te houden: Air Quality. Met deze App kun je op verschillende locaties in Beijing (en/of andere Chinese steden) de gemeten “Air Quality Index” (AQI) in de gaten houden. Het grafiekje dat wordt weergegeven laat een schaalverdeling zien waarbij wordt aangegeven of de AQI ‘goed’, ‘ongezond’ of zelfs ‘hazardous’ is. Prachtig allemaal! Maar wat betekent dit nou? Wie heeft bedacht wanneer iets nou echt ongezond wordt? En hoe verhouden deze getallen zich nou tot waar we bijvoorbeeld in Nederland aan blootgesteld worden? Want een ‘slechte’ dag hier lijkt erg veel op een heiig dagje in Nederland! Je ruikt geen uitlaatgassen, begint niet spontaan te hoesten als je buiten komt, soms hangt er alleen een beetje een rokerig luchtje buiten...

Dus tijd voor wat speurwerk...

Onze App zegt dat de AQI berekend wordt volgens de “US standard” rekenmethode, en geeft daarbij een koppeling naar een officieel document van de United States Environmental Protection Agency – klinkt officieel! Daarin wordt uitgelegd dat de AQI bepaald kan worden voor verschillende vervuilers, zoals fijn stof (PM10), zeer fijn stof (PM2.5), ozon (O3), koolmonoxide (CO), zwaveldioxide (SO2) en stikstofdioxide (NO2). Voor elk van deze vervuilers wordt de bijbehorende AQI op een andere schaal berekend – dus van de ene stof kun je een hogere concentratie in de lucht hebben en nog “goed” scoren, dan van de andere.

Voor zover valt te achterhalen gebruikt onze App een AQI berekend op basis van zeer fijn stof (PM2.5) metingen – de andere vervuilers worden in onze App niet weergegeven.

Vervolgens ben ik eens gaan kijken naar de website van het RIVM. In Nederland worden bovengenoemde vervuilers ook gemeten (en nog een aantal meer). Er wordt op ongeveer 60 locaties door heel NL gemeten, waarbij onderscheid gemaakt wordt tussen verschillende soorten meetstations: achtergrond stations (op enige afstand van bebouwing), stadsstations (op ruime afstand van drukke wegen, bijvoorbeeld op sportvelden of rustige pleinen) en verkeersbelaste stations.

Vervolgens wordt op de site van het RIVM voornamelijk gesproken over overschrijdingen van de fijn stof (PM10) waardes – hier ligt in Nederland blijkbaar vooral het probleem?? Er wordt gesproken over een ‘overschrijding’ als de fijn stof concentratie gemiddeld over 24 uur hoger is geweest dan 50ug/m3... Omgerekend volgens de US standard is er in Nederland dan sprake van een overschrijding van de PM10 concentratie als de AQI (PM10) hoger is dan 46. En hoe vaak komt dat volgens het RIVM nou voor in Nederland, in de periode van 2005-2013?

·       Regionale (achtergrond?) stations: tussen de 0 en 65, gemiddeld 15 dagen per jaar

·       Stadsstations: tussen de 0 en 45, gemiddeld 15 dagen per jaar

·       Straat (verkeersbelaste?) stations: tussen de 0 en 70, gemiddeld 26 dagen per jaar

Hoe hoog de gemiddelde concentratie (en bijbehorende AQI) op deze overschrijdingsdagen nou werkelijk geworden is, heb ik niet meer uitgezocht. Maar een ding wordt toch wel duidelijk: in Nederland wordt gesproken over een overschrijding als de AQI (PM10) hoger is dan 46. Volgens de schaal van de US standard is een AQI lager dan 50 “Good”, en hoger dan 50 “Moderate”. Daar zit wel een overeenkomst...

En hoe zit het dan hier in Beijing? Welke waardes hebben wij hier nou mee te maken? Hier wordt dus de zeer fijn stof (PM2.5) concentratie gemeten, en omgerekend naar de AQ( (Waarbij wij over het algemeen kijken naar momentane waarde, niet naar de gemiddelde waarde over 24-uur). En welke waardes maken wij dan zoal mee?
Gelukkig hebben we regelmatig dagen gehad met een AQI van onder de 50. Zeker als het een beetje waait, dan hebben we prachtige strakblauwe luchten hier! Maar ja, het komt hier toch ook vrij regelmatig voor dat de AQI rond de 150-200 (= "unhealthy) schommelt... Kijk ook maar naar een plaatje van vandaag: op het oog een prima dagje, met een lekker zonnetje en nog best wat blauwe lucht. Maar volgens de Nederlandse en Amerikaanse lezing dus al niet zo best...

En dan spreken we nog maar niet over vorige week... De grafiek van de 4 meest nabijgelegen stations  bleef ruim 24 uur steken op 500, omdat hoger niet aangegeven kan worden!

Nou, OK, nu weten we dus iets beter hoe het zit. De luchtkwaliteit is hier inderdaad aanzienlijk slechter dan we in Nederland gewend zijn. Maar zoals ik al aangaf: eigenlijk ondervinden wij er tot nu toe nog weinig hinder van. Met het gezoem van een ‘air purifier’ in elke kamer denken we de boel binnenshuis wel onder controle te hebben. En ook als je buiten komt is het niet zo dat je gelijk om valt van de stank. We zeggen maar zo: een gewaarschuwd mens telt voor twee, maar ondertussen blijven wij gewoon lekker genieten van onze geweldige tijd hier in Beijing!

We hebben een Ayi!

En we hebben weer een grote stap naar het echte expat bestaan genomen: we hebben een Ayi gevonden! Ze heet Daisy, is 29 jaar, en ze spreekt goed Engels. Ze komt 5 middagen in de week - wat een luxe. Ze maakt schoon, doet de afwas, de was, de strijk, speelt lekker met de kinderen, en ze kan ook nog lekker koken! En het beste: ze gaat haar eigen gang en neemt zelf initiatief (en dat is best bijzonder voor een Chinese), dus een ongelofelijk fijne hulp om in huis te hebben. De kinderen zijn ook blij: als ze ’s middags binnen komt roept Flinne gelijk “Daisy!” en pakt ze snel haar schoentjes om samen naar de speeltuin te gaan. En Reijer wil ook liever dat Daisy hem van de schoolbus komt halen dan mama... Hmmm?!
Al met al lijken we het dus heel goed getroffen te hebben, en het is ook een heerlijk vooruitzicht voor als de baby over een paar weken geboren wordt.